woensdag 3 december 2008
sarajevo - istanbul, wat een rit.
heerlijk uitgeslapen, en nog eventjes met serkan de stad ingeweest. heb mijn busticket naar doboj geregeld, en daar zou ik op de trein stappen naar istanbul. fran en laura hadden hun treinticket eerder geregeld, maar voor mij was er pas vanaf doboj plaats. ah, bus is ook wel een keertje goed, eigenlijk beter dan de trein - sowieso kun je in oost-europa in de meeste gevallen met de bus reizen, is een stuk moderner, sneller en luxieuzer. was op tijd, je kent me.., op het station, en rond half 12 s avonds de trein in gestapt. had een cabin met fran en laura, wat wel relaxed was. eerst weer richting zagreb, want vanuit bosnie vertrekt er geen trein richting istanbul. je gaat dus een uur of 5 omhoog, om vervolgens dezelfde route, maar dan 100 kilometer oostelijker te rijden. gelukkig deze keer geen vertraging, en het ging dan ook als een trein ;-) na een paar uurtjes wachten in zagreb, vertrok ook deze trein op tijd, hiep hoi. we hadden dit keer bedden gereserveerd, en zaten opnieuw met zijn drietjes in een cabin. errrg fijn, en lekker kunnen bijkomen van alle gekkigheid in sarajevo. s avonds nog de schrik van mijn leven gehad, toen ik rond een uurtje of drie wakker werd en heeel nodig naar het toilet moest. als ik moet, dan moet ik ook echt en wel direct. goed, bed uit, deur openen - wat niet wilde. we hadden het er s avonds nog over gehad, dat die deurtjes helemaal verroest zijn, en de pin die in een gat moest (dat was dus het slot), al helemaal, dus deur NIET zo op slot doen. en aangezien we toch elk half uur controle krijgen, heeft dat slot weinig zin en leidt het tot ergernis. goed, die deur wilde dus niet open. ik eerst fran wakker maken, of zij zo dom was geweest die deur op slot te doen. fran had het niet gedaan, en kreeg de deur ook niet open, goh. laura ook maar wakker, en ja, zij had de deur wel op slot gedaan, maar kreeg em helaas ook niet open.. ondertussen was het mij wat te veel geworden, en steeg het naar mijn hoofd. ik kon niets anders dan rustig liggen en heel hard zuchten. we wilden de conducteur roepen, maar de beste man lag natuurlijk ook te slapen. als je ze nodig hebt zijn ze er ook niet, de dronken mannen. zelfs de paspoort/kaartjes controle werd net nu uitgesteld, ofwel, er was gewoon niemand die ons kon verlossen van die rotdeur. een uur bonken en schreeuwen later, kwam de conducteur met een nors gezicht vragen wat we in godsnaam aan het doen waren. wij het uitleggen, hij lacht, en loopt weg. nu gingen we nog harder schreeuwen, en had hij toch door dat het menens was. fran gooit er op haar aller aller (en dat is dus echt heel erg) engels uit: 'what are we supposed to do, we are not complete idiots', en toen snapte de beste man er toch echt helemaal niets meer van, dit accent kende hij niet, terwijl hij toch al heel wat accentjes kent (amerikaans engels, nederland engels, oosteuropees engels, en natuurlijk turksengels). hij besloot dan ook dat er niets andesr op zat dan de hele deur eruit te rukken. zo gezegd, zo gedaan. en wij konden plassen, want ondertussen moesten we allemaal erg nodig. fran had alleen maar een sigaretje nodig, maar aangezien we net over de ik weet even niet meer welke grens waren, mocht dit niet meer in de trein, in tegenstelling tot de vorige 20 uren, aldus de conducteur. gelukkig had hij wel een goede oplossen: 'you not smoke here. if you want smoke, go smoke in toilet'. fran ook weer rustig, maar slapen konden we niet meer, aangezien er nu helse kou naar binnen kwam. de bulgaars-turkse grens was nog een hele happening: paspoort laten zien, sticker in paspoort, stempel op sticker in paspoort, en dat voor 200 mensen, en voor elke stap een apart hokje, betekent niets anders dan 4 uur opgehouden te worden. schijnt normaal te zijn, dus er was geen sprake van vertraging. donderdagochtend aangekomen in istanbul, waar fran en laura werden opgehaald door hun turkse host, alihan. ik was toe aan even een dagje voor mezelf, dus had een hostel geboekt. taxi genomen, en langs de kust naar het super mooi hostel, gelegen in het toeristische centrum van istanbul, sultanahmet. lekker een lange douche genomen, een klein dutje gedaan, en istanbul gaan verkennen. jammer genoeg werkt het niet echt om alleen als blond meisje door istanbul te lopen, en daar kwam ik dan ook al snel achter. vlug een mexicaans restaurant ingedoken om lekker mexicaans te eten, want tja, je bent natuurlijk wel in istanbul ;-)
love the city - sarajevo
na de indrukwekkende nacht toch op tijd uit bed, om samen met raisa, een letse couchsurfer, de stad te verkennen. sta nog een beetje te trillen op mijn benen, maar na een erg heftige bosnische brunch voel ik me 3 kilo zwaarder en voelen mijn benen ook wat steviger aan. bij het postkantoor de engelse meiden gebeld om af te spreken (zij sliepen wel bij emre), aangezien ik raisa niet erg veel te vertellen had, en zij mij eigenlijk helemaal niets. raisa had zin om 'te verdwalen in de stad..' en ik had vooral zin om te zitten, wat te drinken en eventjes een klein beetje bij te komen. raisa ging dus verdwalen, en fran, laura en ik hebben heerlijk wat gedronken, winkeltjes beken, de eerste moskee bezocht, de graven van de massamoorden bekeken (echt gruwelijk) en me verbaasd over hoe duidelijk de oorlog in sarajevo nog aanwezig is. overal zitten de kogelgaten nog in de muren, soms zitten er zelfs nog bomgaten - of hoe noem je dat, in de wegen en staan er autos die plat gebombardeerd je eventjes met beide benen op de grond zetten (sorry voor alweer de benen, dit keer wel in een andere context he). ondanks al deze gruwelijkheden, is het wel een hele charmante stad, en voel ik me heel fijn als ik in de verroeste trams rijd, door de kleine straatjes loop, en geniet van de, toch wel behouden, bosnische vriendelijkheid. s avonds samen met de meiden en serkan gegeten, en opnieuw de stad in geweest. weer goed vermaakt, maar het een stuk rustiger aan gedaan dan de vorige avond.
s ochtends veel musea bezocht, me misselijk gegeten in het bosnische eten, en uren gelopen. aan het einde van de middag naar een spa net buiten sarajevo geweest, waar we heerlijk hebben gebadderd en pedicure, manicure en een massage hebben gehad. top! s avonds heerlijk gegeten en voor het eerst, maar zeker niet de laatste keer, de hooka gerookt. lekker smaakje - cappucino, en erg gezellig gehad.
in principe wilde ik vandaag, s maandags, vertrekken, maar heb besloten toch nogeen dagje in sarjaevo te blijven. het is erg gezellig met serkan, emre en de engelse meisjes, dus waarom niet. als ik morgen vertrek, kan ik ook samen met fran en laura naar istanbul reizen, wat natuurlijk ook wat gezelliger is. dus vandaag naar mostar geweest, waar de befaamde brug staat. erg mooi, en opnieuw indrukwekkend. s avonds een afscheidsborrel gehad in de city pub. ik zal sarajevo, en de mensen die ik hier ontmoet heb, zeker niet vergeten :-) op naar istanbul!
s ochtends veel musea bezocht, me misselijk gegeten in het bosnische eten, en uren gelopen. aan het einde van de middag naar een spa net buiten sarajevo geweest, waar we heerlijk hebben gebadderd en pedicure, manicure en een massage hebben gehad. top! s avonds heerlijk gegeten en voor het eerst, maar zeker niet de laatste keer, de hooka gerookt. lekker smaakje - cappucino, en erg gezellig gehad.
in principe wilde ik vandaag, s maandags, vertrekken, maar heb besloten toch nogeen dagje in sarjaevo te blijven. het is erg gezellig met serkan, emre en de engelse meisjes, dus waarom niet. als ik morgen vertrek, kan ik ook samen met fran en laura naar istanbul reizen, wat natuurlijk ook wat gezelliger is. dus vandaag naar mostar geweest, waar de befaamde brug staat. erg mooi, en opnieuw indrukwekkend. s avonds een afscheidsborrel gehad in de city pub. ik zal sarajevo, en de mensen die ik hier ontmoet heb, zeker niet vergeten :-) op naar istanbul!
rome - sarajevo
's ochtends nog eventjes heerlijk in de zon gelegen, mijn tas gepakt en rond half 1 richting rome termini, het belangrijkste station in rome. vanaf dit station zal mijn trein in ieder geval tot venetie rijden, waar ik overstap op de trein richting budapest, maar waar ik in zagreb uit zou stappen. zoals gewoonlijk was ik te vroeg, maar ik heb me prima vermaakt. lekker mensen kijken enzo. rond 16.00 vertrok de trein richting venetie. zat met de erg aardige nederlander sander in de trein, net als een in eerste instantie erg leuke vrouw uit slovenie. wat begon als een interessante discussie eindigde in een drama. mevrouw bleek een jehova witness te zijn, wat opzich geen probleem is, maar het wordt voor mij wel wat vervelend als ze homo's begint te beledigen. helemaal als ander zelf op mannen valt, wat ze wist, aangezien het erg duidelijk was. ze begon erg grove taal uit te slaan, en maakte andere beledigingen. beetje jammer. gelukkig konden we in venentie overstappen, op een jammer genoeg iets minder gelukkige trein. het was hutje mutje, veel te warm, te vies en je kon alleen maar kaarsrecht zitten. juist nu we de hele nacht moesten rijden. wel gezellig gehad met sander en een amerikaanse meisje. erg slecht geslapen, of eigenlijk gewoon helemaal niet. om half vijf kwam ik in zagreb aan, en voelde me ronduit verschrikkelijk. nadat ik een ticket had gereserveerd naar sarajevo, kwam ik er achter dat de trein, die oorspronkelijk om 7 uur zou vertrekken, helemaal niet rijdt vandaag. er zou wel een bus gaan om half 11. dit betekende dus dat ik al 6 uur op het station zat, toen de bus zou vertrekken. echter, een bus die ook passagiers richting sarajevo zou leveren, had vertraging. ah, dat uurtje kon er ook nog wel. tegen de middag vertrokken we dan eindelijk. ik voel me misselijk en vies, en ben ondertussen al 24 uur onderweg. aan het einde van de middag konden we ovestappen op de trein naar sarajevo, die ook nog eens twee uur vertraging had. god zij dank waren er alleen maar dronken, vieze mannen in de trein, wat de reis nog eens extra gezellig maakte, not. ik heb veel proberen te slapen, maar de controle van paspoort/kaartje vindt ongeveer elke 15 minuten plaats, door elke keer iemand anders. wat een werkverschaffing en overleg he. gelukkig nog wel een paar leuke mensen ontmoet, maar ook veel vieze mannen die vroeg of ze even aan me mochten zitten, op niet al te neutrale plaatsen. gelukkig herinneren ze zich morgen niet meer wat ze gezegd hebben, en zullen ze zich drukker maken over de hangover die ze zullen hebben, maar het maakt het er voor mij niet altijd leuker op. als klapper ging het ook nog onwijs onweren en hagelen, wat in principe geen probleem hoeft te zijn, zij het niet dat het dak dit weer niet houdt, en dat dus de helft naar binnen komt. ook kunnen de raampjes niet dicht, dus komt het van alle kanten naar binnen. wel eventjes een lekkere verfrissing!
eindelijk in sarajevo aangekomen, word ik opgehaald door serkan. de neef van emre, waar ik oorspronkelijk zou slapen. schijnt een turk te zijn, terwijl ik het idee had dat hij een bosnier was. goed, ze zitten in de ebay handel, en door de lage kosten die ze in bosnie aan levensonderhoud hebben, zijn ze hierheen verkast. blijft een vaag verhaal, waar ik de volgende dagen veel mee geconfronteerd word. ze beweren dus hotelbonnen via vrienden voor niets te krijgen, en dan te kunnen verkopen voor ongeveer 500 euro, en dan minimaal 100 bonnen per maand.. op een gegeven moment schijnen ze gesnapt te zijn (dag 2 dat ik er ben), en dus wordt hun handeltje opgeheven, wat natuurlijk een probleem is. gelukkig hadden ze een vriendje, die nog wel wat kon regelen. tja. verder wel erg aardig, en turks dus.. snel een douche genomen, en op naar de city pub, met nog 7 andere couchsurfers. onder andere fran en laura uit engeland, waar het meteen erg gezellig mee is. drank is hier spotgoedkoop (70 cent voor een mixje) en het slaat na meer dan 30 uur reizen en weinig eten dan ook in als een bom. gevolg: gezelligheid. we gaan naar 'the club' en nar de bosnian pub, waar bosnische meezingers worden gedraaid. dronken in een bed geeindigd met serkan, wat een eerste nacht he. ben benieuwd wat sarajevo nog meer voor mij in petto heeft!
eindelijk in sarajevo aangekomen, word ik opgehaald door serkan. de neef van emre, waar ik oorspronkelijk zou slapen. schijnt een turk te zijn, terwijl ik het idee had dat hij een bosnier was. goed, ze zitten in de ebay handel, en door de lage kosten die ze in bosnie aan levensonderhoud hebben, zijn ze hierheen verkast. blijft een vaag verhaal, waar ik de volgende dagen veel mee geconfronteerd word. ze beweren dus hotelbonnen via vrienden voor niets te krijgen, en dan te kunnen verkopen voor ongeveer 500 euro, en dan minimaal 100 bonnen per maand.. op een gegeven moment schijnen ze gesnapt te zijn (dag 2 dat ik er ben), en dus wordt hun handeltje opgeheven, wat natuurlijk een probleem is. gelukkig hadden ze een vriendje, die nog wel wat kon regelen. tja. verder wel erg aardig, en turks dus.. snel een douche genomen, en op naar de city pub, met nog 7 andere couchsurfers. onder andere fran en laura uit engeland, waar het meteen erg gezellig mee is. drank is hier spotgoedkoop (70 cent voor een mixje) en het slaat na meer dan 30 uur reizen en weinig eten dan ook in als een bom. gevolg: gezelligheid. we gaan naar 'the club' en nar de bosnian pub, waar bosnische meezingers worden gedraaid. dronken in een bed geeindigd met serkan, wat een eerste nacht he. ben benieuwd wat sarajevo nog meer voor mij in petto heeft!
rome
aangezien het al vrij normaal lijkt te worden dat ik tijdelijk uit het nederlandse verdwijn, word ik niet verder weg gebracht dan zwolle. papa en jasper zetten mij op de trein, terwijl mama thuis blijft - werk enzo. best gek. het gevoel van weggaan overviel me ineens. zoals gewoonlijk was ik ruim op tijd in arnhem, waar ik het taxibusje richting dusseldof-weeze heb genomen. snel gevolgen en om 14.15 uur geland op rome ciampino. vanuit daar de metro gepakt, die mij helemaal naar de andere kant van de stad, en dan nog een stukje verder, zou brengen. rond vijf uur lag ik aan het zwembad van camping-hostel tiber village. mijn kamer is oke, een 6 female dorm. heerlijk wat te drinken en fruit gekocht in het kampwinkeltje, gezwommen, de eerste, toch wel tegenvallende- nederlanders maken het lekkerder, itialiaans maaltijd gegeteten en op tijd gaan slapen.
om precies 8.00 uur na een goede nachtrust, met de shuttle bus richting rome. tiber village rijdt elk half uur een bus naar en vanaf, het toch wel vrij lugubere metrostation. wel handig, want in 35 graden is het niet fijn om een halfuurtje erheen te lopen. brian, een ernstig geval van vrijgezel, gaat natuurlijk met me mee. het was dan ook erg gezellig, wellicht iets te gezellig, totdat ik hem vertelde dat ik 'een vriendje' had. sja, altijd veilig, uitzonderingen daargelaten natuurlijk; dit zal later vast nog wel eens aan de orde komen.. eerst naar het vaticaan geweest, erg mooi en indrukwekkend groots. gelukkig had ik opgevangen dat de schouders bedekt moesten zijn, net als de bovenbenen, dus de goede kleren aan - in tegenstelling tot een heleboel andere toeristen. we wilden nog naar het vaticaan museum en de sistena, maar er stond een erg lange rij, plus dat de hitte moordend was - half 11 in de ochtend.. dus dit eventjes achterwege gelaten. wel richting de trevi fontein, wat best leuk was, maar o zo toeristisch. je kunt de hele fontein niet zien, en op elke foto staat een toerist of 100. not my piece of cake. ook nog een snelle blik geworpen op de spaanse trappen, maar hetzelfde toeristen verhaal. rome is prachtig, maar ik ga er nooit meer midden in de zomer naartoe. gelukkig liet brian me na uren vol vermaak allen, en kon ik mijn trein reserveren naar sarajevo. echter, mijn interrail kaart én paspoort vergeten. beetje jammer, na al 20 minuten in de rij gestaan te hebben. morgen een nieuwe poging. lekker aan het zwembad gelegen en gegeten met brian, megan, nichole (vs) en een canadees. nog een rome pass van nichole gekregen, aangezien ze morgen vertrekt richting de vs. rond 2.00 uur in bed, erg moe.
de volgende dag wederom om 8 uur in de bus naar metrostation 'prima porta'. vanuit daar de metro gepakt richting het colosseum. vanaf station termini richting de forums gelopen, waar ik dankzij de pas van nichole snel binnen was. echt prachtig om te zien. jammer dat een vijf minuten zon, tien minuten schaduw en water betekenden. wat een ongeloofelijke hitte! de hele 'stad' doorgelopen, richting het colosseum, waar ik natuurlijk werd.. ondergelopen door toeristen. opnieuw niet naar binnen, maar wel een prachtig ding zeg. doorgelopen naar circus massimon, wat vandaag de dag neit heel veel meer is dan een (erg vies) grasveld. je ziet de contouren nog wel, maar daar houdt het ook wel op. toch blijft rome een prachtige stad hoor. ik ben dan ook langs de rivier de tiber helemaal weer noordelijk gelopen, langs het pantheom, waar ik mijn eerste en erg lekkere italiaanse ijsje heb gegeten :-) na 3,5 uur lopen kwam ik weer langs de trevi fontein en terug bij de toeristen, dus in de buurt van mijn metorstation en de metro die mij naar het heerlijke zwembad van tiber village zou brengen. s avonds nog even richting termini station, om mijn trein naar sarajevo (jej!) te reserveren. jamemr genoeg kon ik niet verder dan zagreb (kroatie) een plekje reserveren, maar dan ben ik in ieder geval op een derde van de af te leggen weg :-)
om precies 8.00 uur na een goede nachtrust, met de shuttle bus richting rome. tiber village rijdt elk half uur een bus naar en vanaf, het toch wel vrij lugubere metrostation. wel handig, want in 35 graden is het niet fijn om een halfuurtje erheen te lopen. brian, een ernstig geval van vrijgezel, gaat natuurlijk met me mee. het was dan ook erg gezellig, wellicht iets te gezellig, totdat ik hem vertelde dat ik 'een vriendje' had. sja, altijd veilig, uitzonderingen daargelaten natuurlijk; dit zal later vast nog wel eens aan de orde komen.. eerst naar het vaticaan geweest, erg mooi en indrukwekkend groots. gelukkig had ik opgevangen dat de schouders bedekt moesten zijn, net als de bovenbenen, dus de goede kleren aan - in tegenstelling tot een heleboel andere toeristen. we wilden nog naar het vaticaan museum en de sistena, maar er stond een erg lange rij, plus dat de hitte moordend was - half 11 in de ochtend.. dus dit eventjes achterwege gelaten. wel richting de trevi fontein, wat best leuk was, maar o zo toeristisch. je kunt de hele fontein niet zien, en op elke foto staat een toerist of 100. not my piece of cake. ook nog een snelle blik geworpen op de spaanse trappen, maar hetzelfde toeristen verhaal. rome is prachtig, maar ik ga er nooit meer midden in de zomer naartoe. gelukkig liet brian me na uren vol vermaak allen, en kon ik mijn trein reserveren naar sarajevo. echter, mijn interrail kaart én paspoort vergeten. beetje jammer, na al 20 minuten in de rij gestaan te hebben. morgen een nieuwe poging. lekker aan het zwembad gelegen en gegeten met brian, megan, nichole (vs) en een canadees. nog een rome pass van nichole gekregen, aangezien ze morgen vertrekt richting de vs. rond 2.00 uur in bed, erg moe.
de volgende dag wederom om 8 uur in de bus naar metrostation 'prima porta'. vanuit daar de metro gepakt richting het colosseum. vanaf station termini richting de forums gelopen, waar ik dankzij de pas van nichole snel binnen was. echt prachtig om te zien. jammer dat een vijf minuten zon, tien minuten schaduw en water betekenden. wat een ongeloofelijke hitte! de hele 'stad' doorgelopen, richting het colosseum, waar ik natuurlijk werd.. ondergelopen door toeristen. opnieuw niet naar binnen, maar wel een prachtig ding zeg. doorgelopen naar circus massimon, wat vandaag de dag neit heel veel meer is dan een (erg vies) grasveld. je ziet de contouren nog wel, maar daar houdt het ook wel op. toch blijft rome een prachtige stad hoor. ik ben dan ook langs de rivier de tiber helemaal weer noordelijk gelopen, langs het pantheom, waar ik mijn eerste en erg lekkere italiaanse ijsje heb gegeten :-) na 3,5 uur lopen kwam ik weer langs de trevi fontein en terug bij de toeristen, dus in de buurt van mijn metorstation en de metro die mij naar het heerlijke zwembad van tiber village zou brengen. s avonds nog even richting termini station, om mijn trein naar sarajevo (jej!) te reserveren. jamemr genoeg kon ik niet verder dan zagreb (kroatie) een plekje reserveren, maar dan ben ik in ieder geval op een derde van de af te leggen weg :-)
moskou, de trein, en eindelijk: mongolie!
whoe, bereid je voor. ik heb er eigenlijk geen woorden voor wat ik de afgelopen week heb meegemaakt, maar ik ga het proberen te verwoorden.
woensdag, de dag dat we zouden vertekken van uit moskou, hebben we overdag nog even flink genoten van moskou. ons hostel stond in old arbat street, wat midden in het centrum gelegen is. er zijn enormge gebrouwen gevestigd aan de straat, en overal staan kleine kraampjes met prul, en er lopen veel straatartiesten en andere interessant ogende mensen rond. genoeg te zien dus. een beetje a la de albert cuyp straat in amsterdam. opnieuw lekker geluncht in het enorme park die bij het kremlin ligt, en hebben we ein-de-lijk het rode plein gelopen - opnieuw zaten we er verdomd dicht in de buurt, maar net niet helemaal waar we moesten zijn. gelukkig, en natuurlijk, goedgekomen. gisteren hadden we een uitgebreide routebeschrijving naar het vertrekstation van trein nummer 06 - ulan bator, mongolie, gekregen. de beschrijven klopte helemaal, en dus waren we drie uur te vroeg op het station :-D. binnen 10 minuten hadden we het hele russische leger - afdeling jonge mannen, om ons heen zitten. volgens mij oezbeken, en jongens uit de kaukasus. ze schijnen, en nu ga ik niet expres beledigen ofzo, een soort turkse mentaliteit wat betreft vrouwen te hebben. drie keer raden hoe het er aan toe ging, met de type macho's die zich om ons heen dromden. L. was hier uiteraard erg gevoelig voor, wat leidde tot, toen nog, hilariteit. er werden complete serenades voorgeschoteld, en gelukkig was het toen ook tijd om naar de trein te vertekken. de treinwagons werden 20 minuten voor vertek geopend. de tot dan toe vrij leuke dag werd.. een nachtmerrie. al die *$*#(@)% handelende mongolen hadden waarschijnlijk, en nu ga ik echt niet overdrijven, een stuk of 10 dozen van minimaal 1x1 bij zich, die ze zo snel mogelijk de trein in wilde duwen. dit ging niet erg vreedzaam, wat leidde tot een enorme duwpartij, waarin we met onze backpack compleet klem zaten tussen alle vieze, dronken, schreeuwende, overal betastende mannen en en vrouwen waarover ik werkelijk geen goed woord over heb, sorry. ze sloegen ons zelfs weg wanneer we 'in de weg stonden'. na 20 minuten hadden we, bont en blauw, en volledig in shock onze cabin bereikt, waar we de volgende verassing kregen. in de, als niet ruime, cabin, sliepen we niet met 4 mensen en 8 tassen - handbagage en backpack, maar met 5 mensen en zo'n 15 tassen en dozen. alle plek voor onze bagage was al volgestouwd met dicht getapte pakketjes, die verdacht veel op cocaine leken. na lang aandringen kregen we een klein beetje ruimte, maar vooral niet te veel hoor. we waren allebei erg moe van de hele dag moskou, en eigenlijk ook wel geschrokken van de gang van zaken in deze trein, en het bedje leek ons dan ook erg aangenaam.. L. sliep boven, ik sliep beneden, drie mongoolse studenten aan de anderen kant boven en beneden, en alle tassen en/of pakketjes lagen er tussen in. erg warm, maar gelukkig waren de bedden erg relaxt. jammer genoeg bleven de pakketjes binnen stromen, met dank aan onze dronken, mongoolse handelsvrienden. ik dacht dat deze treinreis het einde van mijn leven zou beteken, en viel dan ook van schrik in een diepe slaap, om... de volgende dag om half 12 wakker te worden. shit. slapen in deze trein, ondanks het lawaai en de stank, is net zo lekker als dat het vroeger op de boot was. beetje het idee van een wiegje. goed, het landschap was zeer eenzijdig, vooral, of eigenlijk allen maar, taiga. niet veel speciaals. na het tanden poetsen, het blijven verbazen over wat er allemaal in die trein gebeurd, en het niet al te fijn toilet - die trouwens 30 minuten voor het naderen van een station, tijdens het stilstaan (kan oplopen tot 2,5 uur) en 30 minuten na het vertek van een station (ongeveer 15 stations per dag) gesloten is: dit wordt een regelrechte ramp voor mijn niet al te grote blaas..., hebben we de restauratie maar eens opgezocht. je kunt hier eten, maar de drank doet het beduidend beter. dus, nog meer wodka, sigaretten, en slecht eten :-D jej! dit wordt onze huiskamer voor de komende vijf dagen. L. rookt als een ketter, net zoals de rest van de trein, en dus staat dit restaurantje ook blauw van de rook. Op dag 1 was er een veelzijdig menu aanwezig, die naarmate de dagen voorbij gingen, zich beperkte tot vlees uit blik, jus en soms aardappelen. Alle verse producten waren verdwenen, en aangezien ik helemaal zat was van de eeuwige cup a soupjes, en noodles, waren we aangewezen op de stations. het menu inde trein mocht dan flink slinken, op de stations werd het beduidend beter met de dag. de mensen hier waren zelfvoorzienend, en verkochten eieren, groente, en fruit. jammer genoeg geen cola en andere frisdrank meer, maar natuurlijk wel bier en wodka. de overige toeristen, die er vrijwel niet zijn, drinken de hele dag bier, en met (een stuk of vijftien) bier op, wordt het vanzelf gezellig. tot het iets te gezellig wordt, en dan is het tijd voor je bedje, waar je zo'n beetje 18 uur per dag in ligt, en met de 6 uur in de restauratie daar bij opgeteld, kom je de dag vanzelf wel door. L. had het voorzien op een canadese engelsman of zoiets, waarvan me nog steeds niet helemaal duidelijk is wat hij nou precies heeft gedaan, doet en gaat doen, en een franse charmeur genaamd 'le chef nico'. hij beweert kok in beijing te zijn, en hij probeert nu een bedrijfe op te zetten, die franse wijn importeert in dat restaurant/bar iets waar ie het maar over blijft hebben. ik geloof er helemaal niets van, maar het is wel grappig. aan het begin vooral, want na die talloze uren hersenloze praat, gaat hij je toch wel tegen staan. vooral wanneer hij je ook nog eens begint te betasten en niet ophoudt met die vulgaire grapjes van hem. toen het nog wel aardig gezellig was, zaten we s avonds een potje te kaarten, met 'le chef nico' dus, toen een mongoolse man om een sigaret bietste bij L. Vrij minuten later kwam 'le chef' erachter dat zijn telefoon gestolen was. we wisten gewoon dat het die kerel van de sigaret was, want achteraf viel het natuurlijk allemaal op zijn plaats hoe hij zich over de tafel boog, deed alsof hij dsronken was, en er een tweede man achter hem stond. je weet gewoon wie het is, je zit er er met je neus bovenop, en toch kun je er niets aan doen. ik was er dan ook best van geschrokken. gelukkig heb ik al mijn belangrijke dingen altijd in een tasje bij me, maar goed, ze zijn erg sluw en achterbaks. ze doen net alsof ze dronken zijn, vallen op je bed, alsof ze in een of andere comateuze situatie verkeren en jatten vervoglens dingen uit je cabin. hetzelfde grapje 15 keer in een nacht, wordt best vervelend. gelukkig ben ik er goed in verstoppen, en lag ik zo'n 10 centimeter hoger door alles wat ik onder mijn dekentje gestouwd had.
de voglende dag was geweldig. de eeuwige taiga werd verruild voor prachtige landschappen, pitoreske doropjes, oude vrouwtjes die prachtig gekleed hun waren verkopen op de stationnetjes. de stops die we op de stations maken zijn trouwens erg enerverend: zoals ik al verteld had, het wc probleem, wat al een aantal keren tot lichte panike leidde, maar vooral de handelaren zorgen voor veel vertier. ze beginnen allemaal als een gek met hun cocaine pakketjes te slepen, om wanneer de trein amper stil staat eruit te springen. de russen op het station staan al klaar, want ze zijn gek op westerse kleding en andere shit die de mongolen vanuit moskou naar mongolie brengen. je kunt het je dan ook zo gek niet bedenk, of het wordt verkocht. wanneer de trein vertrekt, geeft het geen enkel sein, wat dus leidde tot de hilariteit. de happige handelaren krijgen namelijk een koekje van eigen deeg. alle dozen moet natuurlijk terug in de trein, maar, nu wordt het moeilijk, zij zelf ook! mongolen rennen als gekken, en soms misten ze zelfs de trein :-D. s avonds kwamen we nederlands tegen, die de trip als huwelijksreis deden, al wisten ze eigenlijk niet zo goed waar ze aan begonnen waren. op het eerste gezicht typisch gooische kak, net getrouws in naarden-vesting en wonend in bussum. dat gooische verdween als nel toen er een wodka'tje in ging, en nog eentje, en nog eentje, en nog eentje. ook L. en ik hadden het flink te pakken, en we daarom hebben we de hele trein kennis laten maken met paul de leeuw, andre hazes, guus meeuwis, en acda en de munnik, met het verspreiden van onze met wodka vergiftigde keeltjes. de avond was geweldig, de dag erop wat minder.. alsof we wakker werden met een stuk of 10 spijkers in ons hoofd. niet allen de hoeveelheid drank die we genuttigd hadden speelde ons parten, ook de warmte werkte niet echt mee. het was minimaal 35 graden in de trein; elke stap, elke beweging die je maakte, liet het zweet over je gehele lichaam langslopen. er zat weinig anders op dan liggen en naar buiten kijk, want niet echt heel erg vervelend wat met zo een prachtig uitzicht. wel jammer dat je niet kon douchen.. wordt het uitizcht ook weer wat frisser van. s ochtends kwamen we bij het langverwachte baikalmeer aan, echt super mooi. in vier uur reden we door de berpassen heen, rond het meer, naar het zuidelijkste punt. een stop bij een station dichtbij het meer leidde tot een nieuwe lucht in de trein. naast zweet, drank en sigaretten, maakt de vislucht zijn entree. door de hele trein hing nu vis te drogen en/of te stinken. fijn! alsof we ons nog niet vies genoeg voelden. wel heerlijke vis trouwens. rond een uur of drie kwamen we bij de russisch-mongools grens, en dan weer de russische van de twee. iedereen de trein uit, waarna ie compleet doorzocht werd. paspoorten ingeomen, net als heel veel illegale handswaar. stelletje stouteriken he! niet alleen handelswaar ging de trein uit; ook ongeveer een kwart van de menselijke treininhoud verdween op het laatste station voor de grens. allemaal geen ticket gekocht. ze hadden tot aan de grens de provodnik, (de veelal vrouwen) die de trein schoon houden omgekocht, maar bij de grens zouden ze natuurlijk compleet door de mand vallen. na 3,5 uur konden we doorrijden naar de mongoolse kant van de grens, waar het hele feestje opnieuw begon. we hebben de verjaardg van eva gevierd (nouja, L. was opnieuw verdwenen voor duistere praktijken, dus het was eignelijk bj, eva & ik), met de nodige drankjes. dit keer minder, want we zouden de voglende ochtend arriveren in mongolie, eindelijk!! het werd ook wel eens tijd, want ik voelde me zo verscrhikkelijk vies. je bent natuuurlijk de hele dag aan het zweten; je lichaam kun je nog tot op een bepaalde hoogte schoon houden met vochtige doekjes en alles, maar mijn haar lag plat op mijn hoofd en er kwam een niet al te fijne lucht vandaan. de warmte zorgde ervoor dat iedereen alleen maar lag te wapperen met van alles om nog maar een beetje frisse lucht te krijgen. daarnaast plakte je ook nog eens compleet vast aan de banken, niet zo frisjes. gelukkig..
kwam maandag er snel aan! ik werd wakker, keek naar buiten en begon gewoon te huilen. niet van de drank, niet van de warmte, niet van het gemis van jullie ;-) maar van mongolie. ik kan niet beschrijven hoe mooi dit land is. het werd met de dag mooier en dat was de absolute climax!!! je ziet de gertenten staan, de prewaslzki paarden rondrennen, boertjes op paarden omringd door hun aanhankelijke vee. ik weet gewoon echt niet hoe ik het moet omschrijven, maar het was zo, zo, zo, zo, zo mooi!!! ulan bator is eigenlijk een complete woestijnstad, waar het asfalt op geen enkele vierkante meter en recht in, laat staan dat het er sowieso in zit! het verkeer is zo hectisch als ik weet niet wat: iedereen toetert maar wat, ragt overal maar tussendoor en rijdt zonder pardon door rood licht! als ze nou bij groen stopten, maar dat doen ze ook niet ;-). het hostel is opnieuw te mooi voor woorden. cmputers, hangbanken, tv/dvd, keuken, enorme douches, ontbijthoekjes en nog veel meer leukigheid. de bedden zijn heel comfortabel en je kunt er van de vloer eten: en dat voor maar 3,20 per nacht! mooi detail: 1 euro is ongeveer 1500 tugrik. Ik had vanmiddag wat geld gewisseld, waardoor ik ineens met 150000 de bank uitliep. wel gek hoor. nou goed, het is hier spotgoedkoop, wat erg goed is voor mijn saldo. we hebben vandaag wat rondgezocht voor trips: we wilden een 8-daagse naar de gobiwoestijn en de rest van zuid/west mongolie doen, maar we zijn de enige. dat betekent dat je 55 dollar per persoon per dag betaald, wat leidt tot een iets te duur grapje. we gaan nu waarschinlijk een 12-daagse trip doen (inclusief hiking, paardrijden, een camelentripje, zandduinen, ijsrots beklimmen, bezoek aan het khuvsgol lake bovenin mongolie en nog meer.)
nou, genoeg voor vandaag.
liefs, x
woensdag, de dag dat we zouden vertekken van uit moskou, hebben we overdag nog even flink genoten van moskou. ons hostel stond in old arbat street, wat midden in het centrum gelegen is. er zijn enormge gebrouwen gevestigd aan de straat, en overal staan kleine kraampjes met prul, en er lopen veel straatartiesten en andere interessant ogende mensen rond. genoeg te zien dus. een beetje a la de albert cuyp straat in amsterdam. opnieuw lekker geluncht in het enorme park die bij het kremlin ligt, en hebben we ein-de-lijk het rode plein gelopen - opnieuw zaten we er verdomd dicht in de buurt, maar net niet helemaal waar we moesten zijn. gelukkig, en natuurlijk, goedgekomen. gisteren hadden we een uitgebreide routebeschrijving naar het vertrekstation van trein nummer 06 - ulan bator, mongolie, gekregen. de beschrijven klopte helemaal, en dus waren we drie uur te vroeg op het station :-D. binnen 10 minuten hadden we het hele russische leger - afdeling jonge mannen, om ons heen zitten. volgens mij oezbeken, en jongens uit de kaukasus. ze schijnen, en nu ga ik niet expres beledigen ofzo, een soort turkse mentaliteit wat betreft vrouwen te hebben. drie keer raden hoe het er aan toe ging, met de type macho's die zich om ons heen dromden. L. was hier uiteraard erg gevoelig voor, wat leidde tot, toen nog, hilariteit. er werden complete serenades voorgeschoteld, en gelukkig was het toen ook tijd om naar de trein te vertekken. de treinwagons werden 20 minuten voor vertek geopend. de tot dan toe vrij leuke dag werd.. een nachtmerrie. al die *$*#(@)% handelende mongolen hadden waarschijnlijk, en nu ga ik echt niet overdrijven, een stuk of 10 dozen van minimaal 1x1 bij zich, die ze zo snel mogelijk de trein in wilde duwen. dit ging niet erg vreedzaam, wat leidde tot een enorme duwpartij, waarin we met onze backpack compleet klem zaten tussen alle vieze, dronken, schreeuwende, overal betastende mannen en en vrouwen waarover ik werkelijk geen goed woord over heb, sorry. ze sloegen ons zelfs weg wanneer we 'in de weg stonden'. na 20 minuten hadden we, bont en blauw, en volledig in shock onze cabin bereikt, waar we de volgende verassing kregen. in de, als niet ruime, cabin, sliepen we niet met 4 mensen en 8 tassen - handbagage en backpack, maar met 5 mensen en zo'n 15 tassen en dozen. alle plek voor onze bagage was al volgestouwd met dicht getapte pakketjes, die verdacht veel op cocaine leken. na lang aandringen kregen we een klein beetje ruimte, maar vooral niet te veel hoor. we waren allebei erg moe van de hele dag moskou, en eigenlijk ook wel geschrokken van de gang van zaken in deze trein, en het bedje leek ons dan ook erg aangenaam.. L. sliep boven, ik sliep beneden, drie mongoolse studenten aan de anderen kant boven en beneden, en alle tassen en/of pakketjes lagen er tussen in. erg warm, maar gelukkig waren de bedden erg relaxt. jammer genoeg bleven de pakketjes binnen stromen, met dank aan onze dronken, mongoolse handelsvrienden. ik dacht dat deze treinreis het einde van mijn leven zou beteken, en viel dan ook van schrik in een diepe slaap, om... de volgende dag om half 12 wakker te worden. shit. slapen in deze trein, ondanks het lawaai en de stank, is net zo lekker als dat het vroeger op de boot was. beetje het idee van een wiegje. goed, het landschap was zeer eenzijdig, vooral, of eigenlijk allen maar, taiga. niet veel speciaals. na het tanden poetsen, het blijven verbazen over wat er allemaal in die trein gebeurd, en het niet al te fijn toilet - die trouwens 30 minuten voor het naderen van een station, tijdens het stilstaan (kan oplopen tot 2,5 uur) en 30 minuten na het vertek van een station (ongeveer 15 stations per dag) gesloten is: dit wordt een regelrechte ramp voor mijn niet al te grote blaas..., hebben we de restauratie maar eens opgezocht. je kunt hier eten, maar de drank doet het beduidend beter. dus, nog meer wodka, sigaretten, en slecht eten :-D jej! dit wordt onze huiskamer voor de komende vijf dagen. L. rookt als een ketter, net zoals de rest van de trein, en dus staat dit restaurantje ook blauw van de rook. Op dag 1 was er een veelzijdig menu aanwezig, die naarmate de dagen voorbij gingen, zich beperkte tot vlees uit blik, jus en soms aardappelen. Alle verse producten waren verdwenen, en aangezien ik helemaal zat was van de eeuwige cup a soupjes, en noodles, waren we aangewezen op de stations. het menu inde trein mocht dan flink slinken, op de stations werd het beduidend beter met de dag. de mensen hier waren zelfvoorzienend, en verkochten eieren, groente, en fruit. jammer genoeg geen cola en andere frisdrank meer, maar natuurlijk wel bier en wodka. de overige toeristen, die er vrijwel niet zijn, drinken de hele dag bier, en met (een stuk of vijftien) bier op, wordt het vanzelf gezellig. tot het iets te gezellig wordt, en dan is het tijd voor je bedje, waar je zo'n beetje 18 uur per dag in ligt, en met de 6 uur in de restauratie daar bij opgeteld, kom je de dag vanzelf wel door. L. had het voorzien op een canadese engelsman of zoiets, waarvan me nog steeds niet helemaal duidelijk is wat hij nou precies heeft gedaan, doet en gaat doen, en een franse charmeur genaamd 'le chef nico'. hij beweert kok in beijing te zijn, en hij probeert nu een bedrijfe op te zetten, die franse wijn importeert in dat restaurant/bar iets waar ie het maar over blijft hebben. ik geloof er helemaal niets van, maar het is wel grappig. aan het begin vooral, want na die talloze uren hersenloze praat, gaat hij je toch wel tegen staan. vooral wanneer hij je ook nog eens begint te betasten en niet ophoudt met die vulgaire grapjes van hem. toen het nog wel aardig gezellig was, zaten we s avonds een potje te kaarten, met 'le chef nico' dus, toen een mongoolse man om een sigaret bietste bij L. Vrij minuten later kwam 'le chef' erachter dat zijn telefoon gestolen was. we wisten gewoon dat het die kerel van de sigaret was, want achteraf viel het natuurlijk allemaal op zijn plaats hoe hij zich over de tafel boog, deed alsof hij dsronken was, en er een tweede man achter hem stond. je weet gewoon wie het is, je zit er er met je neus bovenop, en toch kun je er niets aan doen. ik was er dan ook best van geschrokken. gelukkig heb ik al mijn belangrijke dingen altijd in een tasje bij me, maar goed, ze zijn erg sluw en achterbaks. ze doen net alsof ze dronken zijn, vallen op je bed, alsof ze in een of andere comateuze situatie verkeren en jatten vervoglens dingen uit je cabin. hetzelfde grapje 15 keer in een nacht, wordt best vervelend. gelukkig ben ik er goed in verstoppen, en lag ik zo'n 10 centimeter hoger door alles wat ik onder mijn dekentje gestouwd had.
de voglende dag was geweldig. de eeuwige taiga werd verruild voor prachtige landschappen, pitoreske doropjes, oude vrouwtjes die prachtig gekleed hun waren verkopen op de stationnetjes. de stops die we op de stations maken zijn trouwens erg enerverend: zoals ik al verteld had, het wc probleem, wat al een aantal keren tot lichte panike leidde, maar vooral de handelaren zorgen voor veel vertier. ze beginnen allemaal als een gek met hun cocaine pakketjes te slepen, om wanneer de trein amper stil staat eruit te springen. de russen op het station staan al klaar, want ze zijn gek op westerse kleding en andere shit die de mongolen vanuit moskou naar mongolie brengen. je kunt het je dan ook zo gek niet bedenk, of het wordt verkocht. wanneer de trein vertrekt, geeft het geen enkel sein, wat dus leidde tot de hilariteit. de happige handelaren krijgen namelijk een koekje van eigen deeg. alle dozen moet natuurlijk terug in de trein, maar, nu wordt het moeilijk, zij zelf ook! mongolen rennen als gekken, en soms misten ze zelfs de trein :-D. s avonds kwamen we nederlands tegen, die de trip als huwelijksreis deden, al wisten ze eigenlijk niet zo goed waar ze aan begonnen waren. op het eerste gezicht typisch gooische kak, net getrouws in naarden-vesting en wonend in bussum. dat gooische verdween als nel toen er een wodka'tje in ging, en nog eentje, en nog eentje, en nog eentje. ook L. en ik hadden het flink te pakken, en we daarom hebben we de hele trein kennis laten maken met paul de leeuw, andre hazes, guus meeuwis, en acda en de munnik, met het verspreiden van onze met wodka vergiftigde keeltjes. de avond was geweldig, de dag erop wat minder.. alsof we wakker werden met een stuk of 10 spijkers in ons hoofd. niet allen de hoeveelheid drank die we genuttigd hadden speelde ons parten, ook de warmte werkte niet echt mee. het was minimaal 35 graden in de trein; elke stap, elke beweging die je maakte, liet het zweet over je gehele lichaam langslopen. er zat weinig anders op dan liggen en naar buiten kijk, want niet echt heel erg vervelend wat met zo een prachtig uitzicht. wel jammer dat je niet kon douchen.. wordt het uitizcht ook weer wat frisser van. s ochtends kwamen we bij het langverwachte baikalmeer aan, echt super mooi. in vier uur reden we door de berpassen heen, rond het meer, naar het zuidelijkste punt. een stop bij een station dichtbij het meer leidde tot een nieuwe lucht in de trein. naast zweet, drank en sigaretten, maakt de vislucht zijn entree. door de hele trein hing nu vis te drogen en/of te stinken. fijn! alsof we ons nog niet vies genoeg voelden. wel heerlijke vis trouwens. rond een uur of drie kwamen we bij de russisch-mongools grens, en dan weer de russische van de twee. iedereen de trein uit, waarna ie compleet doorzocht werd. paspoorten ingeomen, net als heel veel illegale handswaar. stelletje stouteriken he! niet alleen handelswaar ging de trein uit; ook ongeveer een kwart van de menselijke treininhoud verdween op het laatste station voor de grens. allemaal geen ticket gekocht. ze hadden tot aan de grens de provodnik, (de veelal vrouwen) die de trein schoon houden omgekocht, maar bij de grens zouden ze natuurlijk compleet door de mand vallen. na 3,5 uur konden we doorrijden naar de mongoolse kant van de grens, waar het hele feestje opnieuw begon. we hebben de verjaardg van eva gevierd (nouja, L. was opnieuw verdwenen voor duistere praktijken, dus het was eignelijk bj, eva & ik), met de nodige drankjes. dit keer minder, want we zouden de voglende ochtend arriveren in mongolie, eindelijk!! het werd ook wel eens tijd, want ik voelde me zo verscrhikkelijk vies. je bent natuuurlijk de hele dag aan het zweten; je lichaam kun je nog tot op een bepaalde hoogte schoon houden met vochtige doekjes en alles, maar mijn haar lag plat op mijn hoofd en er kwam een niet al te fijne lucht vandaan. de warmte zorgde ervoor dat iedereen alleen maar lag te wapperen met van alles om nog maar een beetje frisse lucht te krijgen. daarnaast plakte je ook nog eens compleet vast aan de banken, niet zo frisjes. gelukkig..
kwam maandag er snel aan! ik werd wakker, keek naar buiten en begon gewoon te huilen. niet van de drank, niet van de warmte, niet van het gemis van jullie ;-) maar van mongolie. ik kan niet beschrijven hoe mooi dit land is. het werd met de dag mooier en dat was de absolute climax!!! je ziet de gertenten staan, de prewaslzki paarden rondrennen, boertjes op paarden omringd door hun aanhankelijke vee. ik weet gewoon echt niet hoe ik het moet omschrijven, maar het was zo, zo, zo, zo, zo mooi!!! ulan bator is eigenlijk een complete woestijnstad, waar het asfalt op geen enkele vierkante meter en recht in, laat staan dat het er sowieso in zit! het verkeer is zo hectisch als ik weet niet wat: iedereen toetert maar wat, ragt overal maar tussendoor en rijdt zonder pardon door rood licht! als ze nou bij groen stopten, maar dat doen ze ook niet ;-). het hostel is opnieuw te mooi voor woorden. cmputers, hangbanken, tv/dvd, keuken, enorme douches, ontbijthoekjes en nog veel meer leukigheid. de bedden zijn heel comfortabel en je kunt er van de vloer eten: en dat voor maar 3,20 per nacht! mooi detail: 1 euro is ongeveer 1500 tugrik. Ik had vanmiddag wat geld gewisseld, waardoor ik ineens met 150000 de bank uitliep. wel gek hoor. nou goed, het is hier spotgoedkoop, wat erg goed is voor mijn saldo. we hebben vandaag wat rondgezocht voor trips: we wilden een 8-daagse naar de gobiwoestijn en de rest van zuid/west mongolie doen, maar we zijn de enige. dat betekent dat je 55 dollar per persoon per dag betaald, wat leidt tot een iets te duur grapje. we gaan nu waarschinlijk een 12-daagse trip doen (inclusief hiking, paardrijden, een camelentripje, zandduinen, ijsrots beklimmen, bezoek aan het khuvsgol lake bovenin mongolie en nog meer.)
nou, genoeg voor vandaag.
liefs, x
overleefd, nouja, zoiets - moskou.
ondanks ik het berlijn, het vliegtuig, en moskou mijn maaginhoud cadeau heb gegeven, en nu ooronsteking heb, zitten we toch maar mooi in moskou. een goed begin is het halve werk, toch? ben meteen maar de 'noodantibiotica' gaan slikken, die de huisarts me toevertrouwd had. nu maar hopen dat mijn oortjes zich de rest van de zomer rustig houden.
aangekomen in moskou zat er geen enkele cel met enig energie in mijn lichaam, maar gelukkig had mijn, niet zo gelukkige buurvrouw in het vliegtuig, ons in de enorme rij vooraan gezet, voor het verkrijgen van een visum. dit leidde natuurlijk tot grote ergernis bij de overige passagiers, maar he, ik was wel ziek. niet veel later zaten we op de trein naar het eerste metrostation in moskou. het cyrillisch is niet te vatten, wat waarschijnlijk nog wel een klein probleem op kan leveren. eenmaal aangekomen op het metrostation stond ons de tweede challenge te wachten: hoe werkt het metrosysteem in moskou? gelukkig spreekt bijna niemand engels, wat de opdracht in ieder geval spannend houdt. mijn reisgenoot is daarbij ook erg infinitief, en komt altijd met erg goede idee en toont natuurlijk ook veel initiatief. goed, nadat L. plaatsgenomen had op de tassen, ben ik maar studenten gaan aanspreken of zij mij misschien konden helpen. zelf in de rij gaan staan, na vijftien minuten aan de beurt zijn, proberen uit te leggen wat je bedoelt, en vervolgens met een norse knik opnieuw achterin de rij gaan staan, werkte dus niet. gelukkig zijn de engels sprekende russen erg attent en willen ze je dan ook overal mee helpen. opnieuw de, toen al erg geliefde tas, op mijn rug gekregen, waarbij alles weer goed bekneld, verwarmd en vastgezet werd. let wel, het was 30 graden in de russische hoofdstak, en dat is geen pretje met een energielevel van 0, geen idee waar je bent of waar je heen gaat, en een erg groot russisch ondergronds reisstelsel. gelukkig wist de russische studenten precies waar mij moesten zijn, en bracht ze ons zelfs naar het betreffende metrostation. anderhalf uur warmte en hectiek verder, stonden wij in arbat street. jej! hier zou ons hostel zich ergens bevinden. opnieuw een uur verder, en een arbat street van 2 km verder, kwamen we bezweet aan in ons hostel. de manager was er niet, dus moesten we eventejs wachten, maar ach, dat deden we ondertusen al een uur of 10. gelukkig was het hostel prima, met fijne bedjes en een erg goede locatie. we hebben ons opgefrist, hebben wat gedronken in de stad en voelden ons eigenlijk helemaal niet zo gek. tot nu toe is moskou zoveel meer van wat verwacht hadden; tot nu toe geen corrupte, changerijnige russen; wel een prachtige stad, met onwijs mooie gebrouwen, en erg charmante dames op killer heels.
na een goede, lange nachtrust zijn we rond tienen richting het kremlin gegaan. erg indrukwekkend, en zeker een uitgebreider bezoekje waard! we hebben nu genoten van de prachtige tuinen, waar we heerlijk gebruncht hebben met de broodjes die we vanochtend in de supermarkt gedaan hebben. na een relaxte ochtend, werd het tijd om onze treintickets op te halen bij een agent waar we onze tickets geboekt hadden. door mijn altijd goede richtingsgevoel zaten we binnen een halfuur op een straal van 500 meter van het agentschap, maarr omdat we een kaart hadden gekregen waar de straanamen, musea en alle herkenbare bezienswaardigheden in het engels op stonden, snapte helemaal niemand waar we precies heen moesten. de engelse vertaling staat natuurlijk niet op de russische straatnaamborden. goed, vijftien aanwijzingen verder, en ondertussen 3,5 uur wandelen verder, hadden we nog steeds onze tickets niet. uiteindelijk zijn we bij een travel booking iets naar binnen gegaan, waar een alleraardigste man ons naar de plek van bestemming bracht, nadat hij zelf ook 15 keer langs de nummer 6en (waar het dus zou moeten zijn), liep, waar wij nu ondertussen al 50 keer langsgelopen waren. veel bellen, vragen, klagen, zuchten en opnieuw een uur verder hadden we onze tickets dan eindelijk. geen voeten meer over, maar wel een hele ervaring rijker, en onwijs veel gezien van het prachtige moskou. wat een stad zeg. prachtig; de gebrouwn, de mensen, de vriendelijkheid, het weer. ik ben verliefd, en wil hier zeker nog een keertje terug.
nadat we teruggekeerd waren naar het hostel, hebben we ons op chique gekleed en zijn lekker gaan eten bij een restaurant, voor maar 6 euro. goedkoop eten in moskou kan dus wel. we hebben ondertussen de complete vertaling en uitleg gekregen in het engels, met dit keer wel de russische vertaling eronder, hoe we bij de trein moesten komen. dit moet dan ook wel goed komen :-) nu lekker slapen..
aangekomen in moskou zat er geen enkele cel met enig energie in mijn lichaam, maar gelukkig had mijn, niet zo gelukkige buurvrouw in het vliegtuig, ons in de enorme rij vooraan gezet, voor het verkrijgen van een visum. dit leidde natuurlijk tot grote ergernis bij de overige passagiers, maar he, ik was wel ziek. niet veel later zaten we op de trein naar het eerste metrostation in moskou. het cyrillisch is niet te vatten, wat waarschijnlijk nog wel een klein probleem op kan leveren. eenmaal aangekomen op het metrostation stond ons de tweede challenge te wachten: hoe werkt het metrosysteem in moskou? gelukkig spreekt bijna niemand engels, wat de opdracht in ieder geval spannend houdt. mijn reisgenoot is daarbij ook erg infinitief, en komt altijd met erg goede idee en toont natuurlijk ook veel initiatief. goed, nadat L. plaatsgenomen had op de tassen, ben ik maar studenten gaan aanspreken of zij mij misschien konden helpen. zelf in de rij gaan staan, na vijftien minuten aan de beurt zijn, proberen uit te leggen wat je bedoelt, en vervolgens met een norse knik opnieuw achterin de rij gaan staan, werkte dus niet. gelukkig zijn de engels sprekende russen erg attent en willen ze je dan ook overal mee helpen. opnieuw de, toen al erg geliefde tas, op mijn rug gekregen, waarbij alles weer goed bekneld, verwarmd en vastgezet werd. let wel, het was 30 graden in de russische hoofdstak, en dat is geen pretje met een energielevel van 0, geen idee waar je bent of waar je heen gaat, en een erg groot russisch ondergronds reisstelsel. gelukkig wist de russische studenten precies waar mij moesten zijn, en bracht ze ons zelfs naar het betreffende metrostation. anderhalf uur warmte en hectiek verder, stonden wij in arbat street. jej! hier zou ons hostel zich ergens bevinden. opnieuw een uur verder, en een arbat street van 2 km verder, kwamen we bezweet aan in ons hostel. de manager was er niet, dus moesten we eventejs wachten, maar ach, dat deden we ondertusen al een uur of 10. gelukkig was het hostel prima, met fijne bedjes en een erg goede locatie. we hebben ons opgefrist, hebben wat gedronken in de stad en voelden ons eigenlijk helemaal niet zo gek. tot nu toe is moskou zoveel meer van wat verwacht hadden; tot nu toe geen corrupte, changerijnige russen; wel een prachtige stad, met onwijs mooie gebrouwen, en erg charmante dames op killer heels.
na een goede, lange nachtrust zijn we rond tienen richting het kremlin gegaan. erg indrukwekkend, en zeker een uitgebreider bezoekje waard! we hebben nu genoten van de prachtige tuinen, waar we heerlijk gebruncht hebben met de broodjes die we vanochtend in de supermarkt gedaan hebben. na een relaxte ochtend, werd het tijd om onze treintickets op te halen bij een agent waar we onze tickets geboekt hadden. door mijn altijd goede richtingsgevoel zaten we binnen een halfuur op een straal van 500 meter van het agentschap, maarr omdat we een kaart hadden gekregen waar de straanamen, musea en alle herkenbare bezienswaardigheden in het engels op stonden, snapte helemaal niemand waar we precies heen moesten. de engelse vertaling staat natuurlijk niet op de russische straatnaamborden. goed, vijftien aanwijzingen verder, en ondertussen 3,5 uur wandelen verder, hadden we nog steeds onze tickets niet. uiteindelijk zijn we bij een travel booking iets naar binnen gegaan, waar een alleraardigste man ons naar de plek van bestemming bracht, nadat hij zelf ook 15 keer langs de nummer 6en (waar het dus zou moeten zijn), liep, waar wij nu ondertussen al 50 keer langsgelopen waren. veel bellen, vragen, klagen, zuchten en opnieuw een uur verder hadden we onze tickets dan eindelijk. geen voeten meer over, maar wel een hele ervaring rijker, en onwijs veel gezien van het prachtige moskou. wat een stad zeg. prachtig; de gebrouwn, de mensen, de vriendelijkheid, het weer. ik ben verliefd, en wil hier zeker nog een keertje terug.
nadat we teruggekeerd waren naar het hostel, hebben we ons op chique gekleed en zijn lekker gaan eten bij een restaurant, voor maar 6 euro. goedkoop eten in moskou kan dus wel. we hebben ondertussen de complete vertaling en uitleg gekregen in het engels, met dit keer wel de russische vertaling eronder, hoe we bij de trein moesten komen. dit moet dan ook wel goed komen :-) nu lekker slapen..
Abonneren op:
Posts (Atom)
