back in beijing

pappie, mammie, happie, schlomie, baasie en bengie (als die alweer terug is?!?!) nou.. eindelijk tijd en alles om jullie eens bij te kletsen!dat waren me de daagjes wel. had een beetje een dipje; kon de chinezen niet meer zien, ruiken of horen. heb me er maar overheen gezet, en geniet weer van alles.lekker typisch dat jasper niets van zich laat horen; ' waarom moet ik bellen? het gaat toch wel goed? anders had je het heus wel gehoord hoor.' gezellig dat herman en alie tot zondag blijven, dan kan ik ze ook nog even zien! wanneer kwamen rona en zita dan? ik dacht namelijk ook dit weekend? dan wordt het een dolle boel!hm, ben dan woensdag naar lao shan geweest. super mooi; iets taoistisch geweest (sorry, ben nou eenmaal slecht in dat soort dingen onthouden), met allemaal tempels, watervallen en hele mooie hikeroutes de berg op. eerste stukje met een kabelbaan en vervoglens het laatste stukje tot de top klimmen. net als toen ik de muur ging beklimmen, was het vandaag ook een beetje bewolkt en minder warm, waar ik erg content mee was. was echt super interessant en mooi. om in de sfeer van het culturele te blijven, heb ik donderdag maar het oude gedeelte van qingdao bezocht. aangezien de duitsers hier aan de macht zijn geweest, veel duitse invloeden. het ene moment loop je in de typisch chinese hutong met veel oude (stinkende) mannetjes die buiten aan het schaken- of de chinese versie ervan zijn, of gewoon lekker op straat aan het slapen zijn; het volgende moment over de ubermoderne boulevard met torenhoge wolkenkrabbers en hippe mensen; en nog geen 10 seconden later lijkt het net of je je in frankrijk bevindt. veel kleine omhooglopende straatjes, met gekleurde, vaak gele, huisjes. heel frapant. de duitsers hebben goed hun best gedaan, want het was echt een supernette stad. al kan dat ook aan het feit liggen dat volgend jaar de OS-zeilen daar worden gehouden. ben ook nog even naar de haven geweest, waar verscheidene teams aan het trainen waren. onder andere het japanse en australische vrouwenteam van de 470 klasse. wel vet hoor! verder veel tempels, huizen van voormalige (duitse) grootheden en parkjes. 's avonds heerlijk uiteten geweest bij de koreaan, waar ik echt een te rare amerikaan tegen kwam. hij had allemaal rare tics, zag er super vies uit maar was o zo grappig! gisteren ook samen met hem de bus gepakt en hij zit nu bij mij in het hostel. wat een gare kerel zeg..vrijdag rustig aan gedaan; lekker boekje gelezen in het park, beetje muziek geluisterd opnieuw met de amerikaan gegeten. 's avonds filmpje gekeken - zodiac. zaterdag nog eventjes naar het strand geweest, om de laatste (nodige) zonnestraaltjes op te vangen. lekker een paar uurtjes gedobberd, om vervolgens nog even te mailen en mijn tas in te pakken. om 's avonds de slaapbus naar beijing te pakken. en dat was me een ervaring. ik weet niet of ik zo een leek ben, maar ik heb nog nooit 45 bedjes in 1 bus gezien. je kon niet rechtop zitten, want het plafond zat lager dan je dacht - wat 'ie me ook een paar keer meer dan duidelijk heeft gemaakt. goed, drie rijen dik 15 bedjes in die bus. het mooie kwam nog; bekend is me nu dat chinezen neit echt van ruimte houden. alles moet dicht op elkaar, zodat je flink van elkaar kunt genieten. zo ook in die bus: niet alleen lag men in bedjes, maar ook op de grond werd de beschikbare ruimte tot in de centimeter benut. half over elkaar heen, lagen nog eens 30 chinezen gepropt! als je dus naar de wc wilde - achterin, moest je met je voeten over de onderste bedden staan, met je handen op de bovenste bedden leunen, om de grondliggers te vermijden. wat een heisa zeg! er werd mij verteld dat we dertien uur zouden doen over qingdao - beijing. niets was minder waar: om vijf uur (in plaats half 10) stonden we keurig afgeleverd op een verlaten station, god mag weten waar in beijing. en nee, de chinezen konden ons neit vertellen waar we waren. voglens mij kan de helft ook niet lezen, want als je ze een complete routebeschrijving geeft (in het chinees dus) snappen ze nog steeds niet wat er staat. voor beijing 2008 wordt er gezegd dat taxichauffeurs 100 (!) engelse woorden per dag leren, maar verder dan hallo komen ze niet. eerst maar eens hun eigen taal onder de hand krijgen, voordat ze zich op het engels gaan storten. goed, we stonden daar dus. iedereen vloog alle kanten op, en ik was omringd door opdringerige taxichauffers. gere, de gestoorde amerikaan, werd ook ' lastiggevallen' , maar wilde neit van het station af voordat ie wist waar we waren. nouja, dat kon nog wel een uurtje of wat duren. heb m maar meegesleurd en in de taxi geduwd naar het leo hostel, waar mijn overige bagage nog opgeslagen stond. waren we in ieder geval in het centrum - het busstation was 45 minuten rijden, helemaal buiten beijing. wie bedenkt dat nou om ons daar midden in de nacht af te zetten? we boeken toch een bus naar beijing, niet naar een of ander aftans busstaion ik weet niet waar. goed, daar even mijn tas opgehaald en vervolgens de taxi naar het saga hostel genomen. dit hostel lig ongeveer 700 meter oost van forbidden city en is een waar paradijs voor vier euro per nacht. het is hier relaxed, rustig, heerlijk koel en mijn kamer is superschoon en opnieuw koel. wat ben ik blij dat ik niet teruggegaan ben naar dat leohostel, waar het een bijenkorf van mensen was en de temperatuur in de slaapkamer opliep naar een graadje of 35, zelfs snachts. verder is er een relaxed restaurant en is de locatie ook een stuk fijner dan die van leo. opnieuw in de hutong, maar dit keer ietwat georganiseerer en wat minder schreeuwende chinezen ;-) heel fijn dus!ik heb het lang kunnen onderdrukken, heb zelfs de black market in ulan bator overleefd, maar vandaag heb ik dan eindelijk kunnen shoppen! silk street is een ' warenhuis' van zes verdiepingen waar je je uitstekend kunt uitleven. opnieuw bestaat het enkel uit afdingen, maar werd er aardig bedreven in. ging 400 % onder die prijs van die afshcuwelijk afzettende chinezen zitten en heb heel wat leuke spulltjes. van de week nog even terug voor nog een ronde; daar had ik nu geen ruimte meer voor over aan mijn handjes ;-) ga maandag, dinsdag en woensdag de toerist uithangen. of met gere, of toch met een tour van het guesthouse. word echt krankzinnig dat je steeds van a naar c wordt gestuurd, terwijl je bij b wilt zijn. heb vandaag ook weer drie kwartier oost gelopen, terwijl ik west moest gaan. dat oostelijke grapje werd me door 10(!) verschillende chinezen verteld, totdat de elfde zei dat het westelijk was. duurt zo lang op die manier, en ben nog minder geld kwijt als ik het met het hostel doe. ga niet meer naar de muur, maar wil natuurlijk wel beihai park, tiannamen square, temple of heaven (park), summerpalace, de verboden stad en nog veel meer zien. verder ga ik vanavond naar de bios en morgenavond uiteten (met chaira, een chineze lerares engels die ik op het busstation ontmoet heb) om vervoglens naar een chinese acrobatic show te gaan. de laatste dagen komt simon ( die engels jongen) en zie ik wel wat ik ga doen. heb vandaag weer kaarjtes op de post gedaan - oma, jullie, eva, adri en gina, jan en willy. ben benieuwd hoe lang ze er nu over doen en of ze uberhaupt aankomen! nou, ik ga me even opfrissen onder die superrelaxte douche (die nog warm is ook! horray! dat is nummer 2 deze zomer!!). verder hebben ze hier ook normale wc's - wat een genot. tot over vijf daagjes :-Ddikke kux

dagje strand

dag lieverds. nou, nu moet het toch goed gaan. genoeg slaap gehad, ook nog eens op tijd opgestaan (al was ik daar vannacht opnieuw niet zeker van; ik slaap namelijk ondergronds, dus je hebt ook geen daglicht of zoiets dergelijks, wat inhoudt dat je (of in ieder geval ik) helemaal de kluts kwijt raakt. vannacht om kwart voor drie naar boven gelopen, waar het gelukkig donker was, waarna ik weer rustig verder kon slapen.) en eindelijk mijn dagje zee gehad :-)hoe was de begrafenis? mooi? hebben er nog mensen gesproken? vanuit dandong nam ik dus zaterdagochtend de bus naar dalian. wilde de bus instappen, maar moest butien blijven staan. dacht dat ik de bus geweigerd werd; niets was minder waar. mocht voorin, op de plek van de madame die alles in de bus regelt, zitten! wat lief he. zat wel pal in de zon en er was op die plek geen airco, maar het was het allemaal waard. om een uurtje of half zeven kwamen we na een tocht van zo een 400 kilometer in dalian aan. wat een vette stad! echter, was natuurlijk niet de enige die dat dacht; klein inschattingsfoutje. wat een verschrikkelijke drukte. een stuk of 15 hotels/hostels gecheckt, maar nergens ook nog maar een enkel plekje vrij. echt niets. uiteindelijk via de militaire academie van dalian - een paar ogeschoten soldaten, die voor 280 yuan (in plaats van 550 y) nog wel een suite voro mij wisten. nou, wat je een suite noemt. het was de viestse kamer tot nu toe (afgezien van waar ik nu zit, maar dat is een verhaal apart!) ook slecht geslapen, omdat ik pal naast een terras zat, waar het feest tot half 4 sochtends doorging - waar ik wel heerlijk barbeque vlees gegeten had voor het enorme bedrag van 80 eurocent! de voglende ochtend, toen ik aan het uitchecken was, vertelde ik een super vriendelijke jongen dat ik de ferry naar yantai wilde nemen. dalian was mij te druk, te duur en bovendien waren er geen kamers. die jongen had de dag ervoor al voor mij zitten rondbellen of ergens nog een kamer beschikbaar was, voor een ietwat redelijkere prijs. zonder succes dus. ik had het nog neit gezegd of hij was het hele hotel al aan het rondbellen, om een ticket voor mij te regelen. binnen een halfuur lag het ticket al keurig op de toonbank van de receptie. het was wel wat duurder dan ik wilde, maar het was het enige nog beschikbare ticket voro die avond. anders moets ik weer een nacht in een of andere luxueuse suite spenderen en zou ik het dubbelen bedrag kwijt zijn. ik kon mijn tas in het hotel achterlaten en ben eens even dalian-boulevard gaan bekijken. ongeooflijk. het was een groot amusementspark. overal waren er achtbanen, kabelbanen die je vanuit de berg over het water naar de overkant van de zee lieten zweven. 's middags naar I-55 coffee stop gereden - een waar begrip in dalian, nadat ik een korte tour door de stad had gemaakt. eindelijk mensen die engels spraken, een bibliotheek met engelse boeken en heerlijke salades. daar lekker de middag gespendeerd; boek van lance armstrong gelezen. wel een mooi verhaal hoor. mama, hoe vond je ' duizend schitterende zonnen '? heb de vliegeraar afgelopen week nog in het engels gelezen, had m gekregen van mijn nieuwe tijdelijke grote liefde uit london (als ik strakjes in beijing ben, ga ik nog een paar daagjes met hem aan de wandel..) als je m opnieuw leest, en in het engels, is ie opnieuw heel indrukwekkend. tweede keer lees je toch altijd meer! om een uurtje of zes richting de haven gegaan, waar ik om zeven uur al op de boot zat (vertrektijd half negen). ik dacht dat het een klein bootje zou zijn, zoiets als lauwersoog-schiermonnikoog, maar dit was een hele titanic! wat een ding zeg. ik werd erhelemaal duizelig van. nog duizeliger werd ik van de 30 NIEUWSCHIERIGE chinezen die binnen 10 minuten in mijn hokje gepropt zaten - er behoorden er oorspronkelijk een stuk of zes in de cabine. goed, wel een gezelligheid uiteindelijk. kaarten en op een of andere manier communiceren, weerhield mij er dus van om te gaan slapen. uiteindelijk heb ik het om 1 uur voor elkaar kunnen krijgen om het aantal chinezen van 36 terug te brengen naar 6 en in mijn bed te kunnen liggen. echter, de boto kwam om drie uur alweer aan.. ik had al na zitten te denken over wat ik nu ging doen; een hotel zoeken en om zes uur de eerste bus richting qingdao pakken of op het (bus)station/ferryterminal te blijven wachten en proberen niet in slaap te vallen om vervolgens dezelfde bus te pakken. toen ik aankwam was het (zoals gewoonlijk) weer een grote krioelboel van chinezen, hoe had ik ook anders kunnen denken. ook waren er weer genoeg (illegale) taxi's, die je voor 60 yuan naar qingdao wilden brengen. nadat ik de eerste 20 aanbieders glimlachend afwees, leek het me toch eigenlijk best een goed plan. nummer 21 zag er heel aardig uit, drong zichzelf ook niet zo op en had een relaxte volvo - met airco. vier andere mannen gingen ook richting qingdao en op mijn (meestal betrouwbare) vrouwelijke instinct afgaande, voelde dit wel veilig. de mannen zaten allemaal al half slapend in de auto, met maar een doel: naar qingdao en een beetje snel. we vlogen dan ook met 130/140 over de snelweg (100, maar vaak ook enkel 80 toegestaan). om een uurtje of zeven werden we gedropt op het long-distance busstation. wilde jullie graag laten weten hoe het met me ging, maar kon natuurlijk weer nergens bellen. toen in de taxi op zoek naar internetcafe's, maar die waren zomaar ineens van de aardbodem verdwenen. uiteindelijk eentje gevonden, maar die was nog dicht. toen maar richting het hostel gereden, waar ik had gereserveerd - dat verdomde dalian verhaal zou me niet nog een keer overkomen. nou, en dat is me dr een! alles wordt geregeld door twee oude dametjes. alles houdt in: een heleboel kamers, gelegen in een of andere kelder, waar overal water lekt en hetzo vochtig is dat alles (dekens, kleding en natuurlijk je eigenste) vochtig is. echt viezig. geen airco, wel gewoon van die draaindingen (hoe heet het; gewoon van die fohns je weet wel, of niet.) de wc wil ik eigenlijk niet eens in mijn gedachten hebben. nu zijn de wc's in china sowieso al van een kwaliteit waar je van moet kokhalzen - gaten in de vloer, wat leidt tot pis overal. als je de wc uitloopt, glibber je de eerste 20 meter nog na. daarnaast drijven de drollen er vogelns mij dagen rond en omdat de afvoerpijp van de wc's te smal is, word je verzocht het pleepapier (wat er nooit hangt; servetjes of tissues die je zelf meenemt) in een mandje naast de wc te gooien, wat opnieuw een niet al te fijn uitizcht geeft. elk toiletbezoekje leidt dus tot een kleine wens om lekekr thuis op de wc te zitten! in het hostel is het nog net allemaal wat viezer, om over de douche maar niet te spreken! ik heb nog nooit zoveel door mijn mond geademt, om de geur maar zoveel mogelijk weg te houden. goed, verder zijn ze echt super vriendelijk en ligt het op een vrij mooie plek. in het oostelijke deel van de stad, ook wel het bussiness/commercial district. veel grote hotels, warenhuizen, en zakenlui. iets minder druk dan de ' oude stad', waar ik echt gek word van de ophoping van mensen en die vervleokte hitte. wat rondgelopen in het oude gedeelte; erg mooi! en in het nieuwe gedeelte van de supermoderne architectuur en de enorme warenhuizen genoten. qingdao is trouwens de stad waar voglend jaar de zeildelegatie van de OS naartoe gaat. beetje raar dat het hier is, want er schijnt bijna geen wind te zijn en het ligt ook 13 uur met de bus van beijing af. savonds dus wat gedronken en me doro de hele voglende dag heen geslapen.. s avonds wat gegeten en naar de club geweest waar live muziek was, opnieuw samen met die Amerikanen. super leuke band!vandaag ein-de-lijk mijn dagje strand gehad. was er vancohtend om acht uur, waar ik eerst genoten heb van alle chinezen die hun dagelijkse rek-en-strek oefeningen uitoefenen. hoe ouder hoe leniger leek het wel. prachtig. de zee was, natuurlijk, erg vies. er dreef van alles in rond, van luiers tot pakjes drinken. heb een mooie mickey mouse band gekocht, wat een ernome verademing was. lekekr drijven op de golfjes, genietend van al die debiele chinezen. voglens mij kunnen veel vrouwen niet zwemmen, want die worden door hun mannen in die bandjes rondgezwommen. komt er een grote golf, slaat mevrouw om. benen omhoog, maar vooral in die band blijven hangen. ik denk, wat doet die nu debiel dan, maar ze kunnen gewoon niet zwemmen. die mannen liggen helemaal dubbel, awnt die vrouwen schoppen en krijsen, wat natuurlijk niet meewerkt om ze weer rechtop te krijgen. daarnaast is iedere golf natuurlijk ook een krijsje waard, zelfs als je niet over de kop wordt geslingerd. genoeg te zien dus.. om drie uur werd het me wel erg heet en werd hetzout me een beetje te veel en daarnaast voelde ik mijn bovenbenen ook een beetje rood worden.. taxi terug naar het hostel genomen, waar ik me even compleet heb opgefrist onder een koude douche (wat in dit geval dus niet vervelend is). even wat gegeten, wat momumentale dingen gezien hier in qingdao en nu een internetcafe. lekekr bijgekletst met iedereen en strakjes filmpje kijken met de amerikanen. morgen wil ik naar een nationaal park gaan, waar watervallen, bergen en ik weet niet wat allemaal nog meer te zien is. het is een beetje ondudielijk hoe ik er ga komen en belangrijker, hoe ik terug kom. dat ga ik strakjes dus ook nog even uitzoeken.daarnaast moet ik mijn buskaartje voor de busreis naar beijing gaan regelen. liefs

leeftijd?!

hahaha, ik ben echt een demente kraai! ik kwam gisteravond een stelletje uit amerika tegen, waar ik wat mee ging drinken. super gezellig. om 11 uur thuis. was al harstikke moe en viel dus als een blok in slaap. werd echter om half 2 weer wakker. verdomme, ik wil slapen. maar reken maar niet dat ik weer kon slapen. boek gelezen, beetje naar het plafond gestaard en me aan iedereen lopen ergeren die MIDDEN IN DE NACHT zoveel lawaai loopt te maken. zijn ze niet goed wijs ofzo? domme chinezen. om kwart over vijf maar gaan douchen, aangezien ik net van het zweet was. om om half zes maar wat te drinken te kopen bij het 24-7 marktje hier om de hoek. ik wist dat chinezen vroeg op waren, maar ik wist niet dat half zes in de ochtend wel erg druk was.. daarnaast was het ook wel erg warm voor die tijd. raakte ineens helemaal in de war of het nu smiddags of sochtends was. liep maar naar 'bookcity' waar je ook kunt internetten, me verwonderend over het feit dat die om half zes ook al open is? HUH. zit ik hier achter de computer, is het gewoon half zes savonds!! hele dag geslapen.. zitik hier met mijn bikini aan, tas gepakt en klaar voor een dagje strand. goed, dat gaat dus niet door. morgen maar in de herkansing. ik kan niet geloven dat ik de hele dag geslapen heb, of eignelijk kwaad in bed heb lopen liggen. goed, ga vanavond maar lekker uit eten en dan naar een club waar ze live muziek spelen. wat een blunder zeg.. maar ik ga nu dan gauw, want het is alweer later dan ik dacht ;-) sorry, bijkletsne wordt een dagje uitgesteld.

dandong

hooi! vandaag heerlijk uitgeslapen, opnieuw. doet me eigenlijk best goed, want nu sloeg ineens de vermoeidheid van een maand nonstop doorgaan. lekker gedoucht en ontbeten met fruit. toen richting de rivier gelopen, die noord korea en china scheidt. heerlijk om weer eens bij het water te zijn; dat mis ik wel echt hoor, het water, de wind om je heen en lekker zeilen/zwemmen. ik word echt gek van die hitte; het weerhoudt je gewoon van de dingen die je wilt doen. zoals ik al zei, de zon is er niet, maar het is zooo benauwd. ben onder de friendship-bridge gaan zitten, waar het wat waaide en er wat schaduw was. lekker muziek geluisterd en een boek gelezen. toen met de boot een tour over de rivier genomen, zelfs nog even voet op koreaanse aarde gezet. dat is het voordeel van een blank meisje in het 99,99% chineze dandong. ten eerste dat je zoveel aandacht krijgt dat je er bijna een complex van krijgt - al vraag ik me af of dat een voordeel is. grappig is het in ieder geval wel. tweede is dat ik voor de prijs van de ' langzame, grote boot' met een privespeedboot de tour mocht maken. in de noord-koreaanse haven eventjes aangelegd en tien spannende seconden op de koreaanse steiger gestaan, daar doe je het toch voor! de rivier is misschien 50 meter breed, maar je kunt de overkant nog niet zien door alle 'mist'. pff. was wel interessant verder. er zijn dus twee bruggen; eentje die ook nog serieus werkt en een andere genaamd de ' friendship bridge'. wat ik ervan begrepen heb is dat die brug vroeger noord-korea en china verbond, maar door bombardementen het laatste deel (dus aan de koreaanse kant) weggebombardeerd is. het deel aan de kant van china is nu opengesteld voor toeristen. de compleet historie stond keurig op alle bordjes; beetje jammer dat het in het chinees was. tuerg naar mijn hotel, waar ik 2 uur met een chinees heb zitten babbelen, die me vervoglens uit eten nam naar een koreaans (jaja, als je het doet moet je het ook goed doen) visrestaurant. ik zag allen maar krab, inktvis en andere enge dingen, dus heb maar veilig kip gekozen. was wel erg lekker, en gezellig. morgen ga ik dus naar de muur. hoop dat ik het een beetje uithoud in die hitte. overmorgen neem ik sochtends de trein naar dalian, waar ik lekker ga gnieten van het strand en (het schijnt) super gezellige stadje.nou lieverds, hopelijk tot gauw mails. kussen!

sjina

hee lieverds! ben nog steeds alive and kicking hoor, laten we dat even vooropstellen (is dat 1 woord?)geeft niets dat je niet zo lang kon praten, wilde alleen even laten weten dat ik veilig aangkomen was.
zit nu even in een internetcafe op zo een 100 meter van mijn hotel (jaja, strakjes volgen de uitermate fijne details ;)), waar ik voor 20 cent per uur kan internetten, tussen allemaal chinese gamefreaks. een flatscreen van weet ik veel hoe groot voor mijn neus, zittend in een enorme hangstoel, echt te relaaaaaxed. eindelijk tijd om jullie eens even flink bij te kletsen. belde gisteren vanuit shenyang, maar die stad was me iets te chaotisch en zag ik het ook echt als een tussenstation. wilde graag caves vlakbij benxi bezoeken, maar dan moest ik om half acht een of andere bus pakken, om vervolgens die bus om half 2 weer terug te nemen. ik had echter geen idee waar die bus ging en ik was ook erg moe, dus ik heb vanochtend lekker uitgeslapen in mijn tweepersoonsbed tot half 11. eerste keer deze vakantie! had echter wel een rotnacht gehad, want er zat een muis onder mijn bed. vraag me af of het eigenlijk wel een muis was, want mijn hele bed ging soms heen en weer als dat beest onder mij bezig was mijn (russische) koekjes te verschransen. was wel frustrerend, want hij ging maar niet weg. wel een fijne airco, die ik in het hostel in beijing mistte en toch wel noodzakelijk is aangezien het hier snachts volgens mij nog 25 graden is - overdag 35/40, stralende zon! niets geen regen, zoals het het seizoen orgineel betaamt (of met een d? ik ben de kluts kwijt!) toen even heerlijk mijn kleren gewassen, een goddelijke brunch met fruit van de straat - mango, meloen, sinaasappel, druiven, perzik en appel. mijn tas gepakt en richting het shenyang long-distance busstation gegaan. daar een kaartje gekocht voor de bus van 2.30 uur naar dandong. mijn backpack opgeslagen en nog eventjes de stad in geweest, om wat te drinken/eten te halen voor in de bus. het verkeer in shenyang is niet zo chaotisch als in UB, maar opnieuw wordt er erg veel getoeterd en worden alle signalen die zouden moeten leiden tot enige orde, genegeerd. de hitte is bijna niet uit te houden; je zweet maar door, terwijl de zon amper te zien is, doordat het zo 'mistig' is. vrij vervelend dus, die lucht. ik was dan ook blij dat ik de bus opnieuw instapte. om nog even terug te gaan naar beijing:heb er weinig bijzonders gedaan. veel rondgelopen; beetje eerste indrukken van alles gekregen. ben zo een drie/vier uur bezig geweest om 1. de metro te vinden die op driehonderd meter afstand zou liggen- maak er maar een kilometer precies de andere kant op van. 2. het busstation te vinden, waarvanuit de bussen ook werkelijk naar shenyang gaan. er zijn er vier; heb er twee gehad en de derde was raak. 3. om de goede (van de acht in totaal) ingang te vinden, waar de tickets worden verkocht. 4. om terug te komen; opnieuw liet mijn normaal vrij goede richtingsgevoel mij in de steek. ik snap geen reet van die straten hier! ik snap niet waar oost,west,noord of zuid ligt. oftewel, ik loop maar wat, wat meestal niet al te best uitpakt ;-) daarnaast is het nog eens zoooo warm en doen je voeten na vier uur rondschuivelen ook wel aardig pijn! veel mensen spreken wel een beetje engels, maar snappen dan de engels/chinese kaart niet. taxichauffeurs weten ook 9 van de 10 de weg niet.. de omgeving in shenyang was weinig bijzonders; veeeel groen (wat wel heel erg mooi is natuurlijk), maar weinig rivieren/rotsen/bergen, wat naar mijn inziens wel mooi is. de snelwegen zijn echt perfect. de bus (een volvo, jasper) van beijing naar shenyang reed met een gemiddelde snelheid van zo een 110 kilometer per uur in 7 uur, zo een 730 kilometer naar shenyang. het was net een schoolreisje; allemaal opgewonden chinezen, die zich al volproppen met al het lekkers voordat de bus uberhaupt vertrokken is. ik snap niet hoe die chinezen zo dun zijn; ze vreten de hele dag door en dan ook niet stukjes fruit ofzo. nee, allemaal vette hapjes, 10 broodjes met roomboter of iets anders witromigs, dan nog een of ander blik met soep of vlees en tot slot nog even een bak (geen bakje) noodles. ongelooflijk. en ze eten zoooo vies. smakken betekent hier overduidelijk dat het goed smaakt, met een boertje en een flinke rochel erachteraan. jullie snappen dan ook wel dat ik regelmatig zit te kokhalzen.. ik heb vanaf beijing geen enkele buitenlander meer gezien, wat niet alleen voor mij tot hilariteit leidt. die chinezen weten niet wat ze overkomt. ze lopen nog net niet tegen een paal op of voor een auto, maar veel scheelt het niet. ze kijken soms een beetje achterdochtig, maar als ik dan glimlach, krijg ik een lach terug waar je dubbel-u tegen zegt. zo vriendelijk. kindjes worden vaak door ouders op mij afgestuurd, als een of andere afleidingmanouvre en dan komen ze naast me staan. mijn armen en benen voelen (en dan doen ze een bodybuilder na; ik kan me een leuker compliment voorstellen, maar ik moet het hier mee doen. als het al een compliment is ;) ze steken wel altijd hun duim op. voor mijn kuiten doen het erg goed..) de bus was super de luxe, met airco, een busstewardess en heerlijke (lig)stoelen. in shenyang aangekomen (rond een uurtje of 7 volgens mij) werd ik meteen omringd door taxichauffeurs en mensen die ' het voordeligste hotel ' aanbieden, waar ik opnieuw geen reet van versta.. uiteindelijk een chauffeur uitgepikt, die ik het hostel aanwees op de kaart. volgens hem was dat helemaal niets, en zou hij me wel helpen met wat beters uit te zoeken. eerst naar een hotel, waar ik per nacht 160 yuan (na afdingen; het begon met 248 yuan - je dingt hier trouwens op WERKELIJK alles, erg vermoeiend) moest betalen was me een beetje teveel, wilde niet meer dan een tientje betalen. op naar voglende hotel. kreeg in de taxi al een naamkaartje met telefoonnummer van die chauffeur, wat me eigenlijk al een beetje te ver ging, maar hij bracht met naar opnieuw een heel mooi hotel. dit keer kon ik na 70% van de prijs af te dingen, hier voor 100 yuan slapen - 10 euro. prima, heerlijk twee persoonsbed + eigen badkamer. de chauffeur liet me alles zien, deed de gordijnen al even voor me dicht en liep vrvoglens de kamer uit. ik hem achterna, want ik had nog niet betaald. dit kwam blijkbaar verkeerd over, want hij liep meteen weer terug de kamer in. ik hem het geld geven, hij wilde een hand geven, vervolgens een knuffel en kuste me in mijn nek. dat flik je me dus niet he. ik gaf em een klap voor zijn gezicht en schreeuwde even van ga weg. alsof ie dat verstaat; de boodschap was in ieder geval duidelijk! weg was ie wel. op tijd gaan slapen, want ik was echt kapot van de lange dagen lopen en alle indrukken. vanochtend dus lekker uitgeslapen, en de bus naar dandong genomen; deze stad heeft 'enkel' rond de 600.000 inwoners, dus een stuk kleiner dan beijing en shenyang (6,5 miljoen). het schijnt vooral een handelsstad voor china - noord korea te zijn. mijn hotel ligt op 500 meter van de rivier af, die china en noord-korea scheidt. morgen ga ik naar de grens, waar ik met een bootje langs korea ga varen (voor noord-korea heb je en visum nodig, die je moeilijk krijgen kunt). je schijnt niet heel veel te kunnen zien, maar ik kan tenminste wel zeggen dat ik bijna in korea ben geweest; het in ieder geval heb gezien! overmorgen wil ik naar het meest oostelijke punt van de (overgebleven) muur, die nu nog steeds een officiele grens is tussen china en noord-korea. het is tijdens de ming-dynastie gebouwd en er zijn maar heel weinig toeristen die er geweest zijn; is wat anders dan de muur bij beijing, die overstroomt wordt door toeristen. je kunt op de terugweg een (roei)boot nemen die je vanaf het water van het uitzicht op de muur laat genieten. lijkt me erg mooi. mijn hotel (wat in de lonely planet aangegeven stond als een vriendelijk guesthouse) is een of ander conferentiecentrum. super de luxe; heb opnieuw een kamer voor mij alleen, met dit keer nog een grote 2persoonsbed voor het overweldigende bedrag van 5 euro! je kunt wel merken dat het noorden veel minder toeristisch is; ten eerste omdat je er gewoon geen enkele ziet, maar ook omdat de hotels bijna geen gasten hebben en alles ook helemaal niet op toeristen is gericht. wel apart vind ik dat, zelfs in deze steden, alles naast in het chinees, ook in het engels staat aangegeven. tenminte, op verkeersborden. niet op winkels etcetera, maar dat begint ook steeds meer te komen. ik heb het idee dat alles hier heel sterk in ontwikkeling is; alles wordt verbouwd, de straten liggen open etc. in mongolie was ook alles half af, maar daar gebeurde ook niets; hier zijn ze wel daadwerkelijk aan het werk. kan natuurlijk ook aan de mentailiteit van de chinezen liggen; in mongolie werden chinezen ingehuurd om bijvoorbeeld aan de millenium weg (die het zuiden met het noorden verbindt) te werken. de mongolen gaan misschien 1,5 uur aan het werk en storten zich daarna op de wodka. chinezen werken wel daadwerkelijk. overal hangen aanplakbiljetten van beijing olympic games 2008. wel vet hoor!nou, ik ben ineens alles kwijt wat ik wilde vertellen; weet ook niet of er nog veel te vretellen valt, maar gewoon allemaal van die gekke dingen die mji opvallen. oja: de toiletten. daar zit je dus niet op, nee daar hang je boven. het was een ordinair gat in de grond in mongolie, hier in china is het een wcpot ingebouwd in de vloer ofzo. gatverdamme. voglens mij kun je beter lekker in de grond plassen, dan half over de tegels waar je met zijn allen in staat te stampen en vervoglens met die plasvoeten weer weg loopt.


ik ben moe en ga gauw slapen, liefs x

pakkende kopjes bedenken is moeilijk

hee hoi, wat een verhalen over dat veulen. indedaad wel erg zielig. meeuwis is ook echt zo een mooie kerel! kan het me helemaal voorstellen.. gisteren zijn we uiteten geweest met onze gids (lekker pizza, waar we de hele trip al zin in hadden!) en 's avonds zijn we naar een nightclub geweest met vijf ierse jongens. super gezellig! er was een hele hele goede live band en we waren de attractie van de avond. 7 blonde meisjes/ jongens die zo verschrikkelijk europees doen; ze wisten niet wat ze overkwam. we hoorden de hele avond: we love you, you are nice person, you ok! we hebben 130 dollar teruggekregen van idre voor de trip, wat weer een mooie meevaller is. verder zijn we lekker aan het relaxen. mijn maag is nog steeds een puinhoop. achteraf hebben we onwijs geluk gehad met het eten - we hadden twee warme maaltijden per dag met rijst, aardappelen en groente, en we ontbeten met geroosterd brood. toch ben je er echt niet aan gewend om zoveel proteine naar binnen te werken en nog eens al die melkproducten. anderen kregen geen eens water mee en moesten als ze dorst hadden stoppen bij een ger en vragen om de melkthee- wat dus echt niet aan te bevelen is om je dorst te lessen! nou goed, ziek zijn we nog wel een beetje.. vandaag brakken we lekker uit (boekjes lezen, muziek luisteren, mailen en slapen en s middags gaan we nog even de stad in, morgen gaan we naar de zwarte markt, en overmorgen nog het winterpaleis vlak buiten UB. zaterdag ochtend vertrekken we om tien voor acht 's ochtends naar beijing, waar we zondag aan het begin van de middag arriveren; als de grens tenminste meewerkt. ze moeten het treinonderstel wisselen, want china heeft een smaller (of juist breder) spoor. daarnaast duurt de paspoortrommel meestal ruim 5 uur, dat wordt dus weer smoren in de trein! nougoed, ik heb verder weinig te melden. sprak gisteren eva nog even op msn; ze had haar rijbewijs in 1 x gehaald! leuk he.

groetjes aan iedereen, en een dikke kus!

wow, wat een trip!

hallo grootogen,
ik ben weer terug; gezond -op de diarree, overgeven en vanaf nu een fobie voor vette melkproducten na, maar mijn oren zijn in topconditie (gelukkig). wel heel verkouden; maar dat komt van de koude nachten en de smog in de stad.. en blij.
heb je de mail over mongolie gekregen van ene jan? de elektriciteit vliegt er hier in mongolie om de haverklap uit, dus internet lag er ook uit. heb het verhaal toen maar in word getypt, en die jan gevraagd of hij het naar jullie wilde sturen. hopelijk is het overgekomen. ik heb je sms niet ontvangen, maakt niets uit. ik heb jullie geprobeerd te bellen (collect call en met creditcard) maar op de een of andere manier kun je dat dus net weer niet naar nederland doen. zaterdag vertrekken we naar china, waar we zondag aan zullen komen.aangezien lonneke geen zin had om verder te zoeken naar een - eventueel goedkopere, trip, kwamen we uit op een 12daagse trip naar het westen van mongolie (dachten we; achteraf kwamen we erachter dat we een klein beetje boel werden voorgelogen over verschillende dingen). dag van vertrek:we zouden om 11 uur vertrekken, maar in mongolie geven ze niets om een afsrpaak op tijd. je komt rustig een uur later. de chauffeur kwam dan ook om 12 uur aankakken, vergezeld met onze reisgenootjesTuksoo: onze schattig lijkende chauffeur. is ondertussen een drankbak en zit vol tattoeages. maakt vrienden met iedereen en gast lekker door.Gerlee: de gids die eigenlijk enkel kokkin was (wel een hele goede). Was nog nooit in de gebieden geweest waar wij rondtrokken. verlegen in de ergste vorm. Wayne: een boomlange, roodharige Amerikaan die drie jaar legegeven heeft aan de internationale school, vertrekt overmorgen om dan les te geven op een internationale school in zambia. denkt altijd dat ie te weinig eten krijgt en snurkt heeel hard; is daar tegenover wel te grappig.Jeff: Vader van Yastim (3 jaar oud) en Sani (5 jaar oud en verscrhrikkelijk verwend). Klein kereltje uit Wales. Zwerft al jaren met zijn vrouw rond de wereld. Was leraar aan de int. school, maar werkt nu voor nomads (exclusieve reisorganisatie). Vrouw is directeur van een grote organisatie (zoiets als unicef). ben even vergeten welke. kan niet tegen drank en is opnieuw hilarisch. weet alles over mongolie en was een uitstekend plaatsvervangende gids. Ricardo: spanjaard. trok maar 6 dagen met ons op. zei niets, stonk alleen, valt dus ook niets over te zeggen behalve dat ie stonk. Zoals jullie weten in Ulan Bator chaotischer dan je je kunt voorstellen. de wegen staan schots en scheef en een ieder die zich in het verkeer begeeft hoeft maar 1 ding te onthouden: houd je vooral niet aan ook maar een enkele regel. het kostte ons dan ook 2,5 uur enkel om UB uit te komen. Eenmaal buiten de chaos en smog verdwijnt alle ergernis binnen enkele seconden. de bergen komen je tegemoet, het vee loopt rustig over de weg (wachten is het enige plan. bij toeteren schijten ze met plezier nog een keer extra voor je auto), de paarden - die de plek van de auto/fiets/truck innemen rijden om je heen en je geniet alleen maar van wat je ziet. zij het niet dat de weg nog een miljoen keer erger is dan in UB. Er werd ons aangeraden een grote riem of sjaal rond de plek van je nieren te binden, om de boel maar een beetje op zijn plek te houden. een gouden tip, want wat werden wij door elkaar geschud. we reden in een russische van. prachtig bakkie, met genoeg ruimte voor ons - de mongolen zitten met minimaal 20 in een bus die bestemd is voor 8 personen, en dat in die warmte en met de gesteldheid van de wegen. onvoorstelbaar. maar dat is wel meer in dit land, ben ik achtergekomen. goed, we reden naar een monestary. de oudste overgebleven in mongolie. erg mooi, maar ook erg toeristisch. wat dan weer jammer is. we hebben een rondleiding gekregen en nog les boeddhisme. Tuksoo (de chauffeur) heeft mij een heel mooi boek over gegeven,wat ik zeker eens ga lezen.daarna hebben we nog wat doorgereden, om de allereerste keer in een heuse ger te slapen! wat geweldig is dat. je wordt zo ontzettend vriendelijk ontvangen. yakmelk, koeienyoghurt (en dan de lekkerste die er bestaat), brood met geitenboter en suiker, horsher (bladerdeeg waar het vet nog eens flink vanaf druipt met vlees en soms groente). je zit amper of het wordt je aangeboden. je kunt enkel baisa (spreek uit: baischla), wat bedankt betekent zeggen en lachen, maar daaruit blijkt meer dan een duizend woorden. de hele ger wordt meteen uitgeruimd, om plaats te maken voor die witte mensen met hun dikke kont (die zoals ik al zei alleen maar groeit met al die vette melkproducenten en wodka). vaak verhuizen ze naar de ' opslag ger', waar al het eten en soms de dieren worden ' opgeslagen' . meestal waren er rond de 4/5 bedden, wat inhield dat er 2 op de grond moesten slapen. de mannen hadden hele goede slaapzakken en vooral wayne was vaak te lang om in een bed te kunnen liggen, dus vaak konden wij in een bed liggen. ik weet niet wat beter was; een houten bed of een grassige grond. het was beiden zo verschrikkelijk hard! elke ochtend stond ik op met alles stijf en mijn armen in een houding waar ik ze moeilijk uit kon krijgen. voor het eerste kasjmier geiten gezien (ik wist niet dat kasjmier van een geit af kwam, jullie wel?) het is moeilijk te omschrijven hoe het leven in een ger is. de mensen zijn absoluut niet achtergesteld op de ' normale wereld ' , wat eigenlijk iedereen denkt. alle kinderen volgen onderwijs (en gaan meestal studeren in UB of als ze veel geld hebben in Rusland). Ze verkiezen een paard boven een auto, drinken/eten vrijwel alleen maar melkproducten en (heeeel vet) vlees, maar is dat verkeerd? ik denk dat zij veel meer van hun leven genieten dan wij doen, en weten in tegenstelling tot de ' stadse mongolen' wel wat hard werken is! ook iets waar ze zeer bedreven in zijn, is de ondertussen welbekende alcohol. hemeltjelief, wat gaat er veeeel wodka doorheen! goed, verder met de trip. samen met lonneke in 1 bed geslapen; geen succes, aangezien het veel te krap was. ik lag dubbel tegen de wand aan en lonneke lag half buiten het bed. dag 2: vrijwel de hele hobbelen in de auto. voor de lunch stoppen we meestal op de meest mooie plekjes die je je kunt indenken; vaak bij een kraakhelder riviertje, op een top van een berg, etcetera - op de top van de berg staat in mongolie trouwens altijd een oval (geloof dat het je zo schrijft); de chauffeur stopt bij een grote, en toetert drie keer bij een kleine. de mensen in de auto draaien dan met beide handen drie rondjes, met de klok mee, om opnieuw de gebeden naar de hemel te sturen en het zou geluk moeten brengen. de oval bestaat uit een soort indianenenhut met allemaal blauwe sjaals (soms ook geel, rood of groen - allemaal kleuren van het boeddhisme, maar blauw is dan de kleur van mongolie) en geld/drank/eten en andere dingen om aan te geven dat zij buddha eren. als we stoppen, moet je drie rondjes om de oval heenlopen. drie is dus het heilige getal in mongolie.na de lunch bezochten we een of andere belangrijke rots (aangezien gerlee niets over de omgeving wist, is het mij onduidelijk wat voor rots het nou was. feit is dat er 2 enorme stieren stonden, waar ik door een of andere mongool werd opgeduwd voor ik er erg in had. ik zei hem duidelijk dat ik geen geld had; ik was ook niet van plan om te betalen voor zo een stomme, tamme stier. feit is ook, zoals je waarschijnlijk verwacht, er uiteindelijk werd verwacht werd dat ik ging betalen. en wel het belachelijke gedrag van 8 dollar! ik weigeren, maar binnen een seconde of tien stonden er tien scheldende mongolen om me heen en kreeg ik het toch wel een beetje benauwd. ik heb m 1 dollar gegeven en heb ze daar maar schreeuwend achtergelaten. jammergenoeg is met het pakken van die dollar wel mijn geheugenkaartje van mijn camera eruitgevallen - had m net verwisseld omdat ie vol zat van prachtige foto's van moskou, rusland. niet de foto's van de gebouwen zijn zo jammer, meer de gezichten die ik op de foto had. lonneke had amper foto's gemaakt, dus alle fotos die we hadden, waren eigenlijk van mij. echt zo zonde. ik had ze zo goed opgeborgen, de dollars dacht ik namelijk niet nodig te hebben. nouja, memorystick is kwijt..
dag 3/4
veel rijden en ondertussen op prachtige plekken geluncht en geslapen. het is moeilijk te omschrijven, dus dat wordt fotos kijken..
dag 5/6
twee dagen in een guesthouse gespendeerd. we sliepn wel in een ger, maar dan niet echt bij een familie. was prima. de eerste dag hebben we nadaam gezien, wat interessant, maar weinig spectaculair was. wel leuke foto';s gemaakt. wederom zijn ook deze foto's nodig om te laten zien wat het nou allemaal was.
dag 7/8
er was eens een worstelaar.. en wat voor eentje! een goede vriend van tuksoo, de chauffeur, die tweede werd bij het nadaam en dus heel wat te vieren had. we waren ondertussen bij lake huvsgol aangekomen en konden bij zijn familie verblijven. dat hebben we geweten! vijftien flessen wodka, verdeeld over 9 mensen, gingen er in welgeteld 5 uur doorheen. iedereen was zo dronken, behalve ik en de kinderen. ik had teveel wodka in die trein gezien en gehad, en bij de gedachte alleen al ging ik compleet over mijn nek.. elke keer moest je een liedje zingen en daarna de wodka atten. lonneke stal de show met haar gezang, maar de mongolen deden knap hun best om mee te komen, wat heeeeel aardig lukte. als eentje begint te zingen, zetten ze allemaal in. niet te omschrijven hoe dat gevoel is.. om kwart voor elf lag iedereen knock out in bed, om de volgende dag met een enorme kater uit bed te komen. lonneke pleurt met haar kater van het paard, dus die lag de hele dag op bed. gerlee (de 'gids') en ik hebben nog wel paardgereden, maar het regende bij het meer 24/7. het schijnt dat na nadaam de weergoden altijd zeer slecht gestemd zijn. dit komt omdat er medicijnplanten zijn, die mensen plukken en vervoglens weggooien (in plaats van het te gebruiken waarvoor het bedoelt is), waardoor de goden kwaad worden en het enkel laten regenenen.. na 2 dagen in hollands weer te hebben, was het dan ook genoeg geweest. het meer is kraakhelder en werekelijk waar prachtig, maar dat zie je niet wanneer het met bakken ui tde lucht valt.

dag 9/10/11stonden eigenlijk compleet in het teken van de terugreis, die we moesten maken vanuit lake huvsgol. we waren net op tijd wge bij het meer, want alle rivierien die droog stonden, begonnen alweer aardig vol te zitten. er schijnenen nu ook honderdend toeristen vast te zitten, soms wel voor weken, omdat er geen bruggen of andere dingen zijn die het mogelijk maken de rivier veilig over te kunnen steken. we reden zo een 5 a 6 uur per dag. vooral de eerste twee dagen waren onwijs hobbelig; en vanaf zo een 200 kilometer buiten UB kwam de 'black road', wat inhoudt dat er asfalt op de weg ligt. jaja, een hele verandering. we halen dan ook de fenominabele snelheid van 100 kilometer top speed en 70 kilometer per uur gemiddeld (vanwege de gaten, waardoor je ongeveer 30 seconden alleen maar door de auto vliegt). we zijn nog bij wat ruines gestopt, en bij leuke families. maar de moeheid sloeg toe. ik was helemaal slap van vijf dagen diarree en overgeven en kon geen enkele etenswaar meer hebben. soms kreeg ik wat naar binnen, maar dan moest ik rennen naar de 'wc' oftwel een gat in de grond (of gewoon achter een boom, als ik echt nodig moest maar gewoon middenin het veld) om het niet in mijn broek te doen.

aan de ene kant weer blij om terug te zijn, aan de andere kant had i nog veel meer van mongolie willen zien! het land en de mensen hebben in ieder geval mijn hart gestolen!

eerste dagen ulan batar

Hee,
Ons programma is, in het vloeiende engels van Idre:
Day 1: Morgen vertrekken voor die twaalfdaagse trip, waar ik wel heel veel zin in heb. Geen idee wat ik moet verwachten, maar de omgeving van enkel de stad is al prachtig, dus dat biedt volgens mij garantie voor een nog veel prachtigere volgende omgeving!
We’ll drive to Kharohorin (a slight tour Ovorkhangai province), is pleasantly smooth on tar. Once at this ancient capital city, the highlight is Erdene Zuu Khiid monastery, the first in Mongolia
It started in 1586 and parts have survived the Manchu invasion and Stalin’s purges. We’ll spend the night in the Guest house (in Kharohorin)
Day 2:
We’ll do full day driving trip to Chuluutyn canyon (about 10 kms long). On the way we’ll stop in town Tsetserleg (capital of Arkhangai province) for the shopping. We’ll spend the night in the tent or nomadic family’s ger.
Day 3-4:
Drive to Great White lake and Khorge Volcano. Khorge Volcano is located in the northern part of the Khangai mountain range. We’ll do a full day hike from the lake to the ‘Khorgo’ Volcano and climb to the top of the volcano, where we’ll see beautiful picturesque vieuws. We both lunch and dinner will be in the open air and spend the night in Ger.
Day 5:
We’ll do a full day driving to the Shine Ider village of Khovsgol
province (aimag). On the way we’ll stop for a lunch at open air. We’ll stay at Mongolian ger.
Day 6,7,8:
We’ll drive to the Khovsgol lake and spend the night in the Mongolian ger. Khovsgol is one of the country’s largest and most spectacular protected area’s. We’ll do a full 3 days horseback riding trip around the lake and we’ll visit to Tsaatan reindeer family. If you are interested in to try in riding reindeer, there are available.
Day 9:
We’ll drive to the Bulgan province and then we’ll drive little bit more and then spend the night in the Mongolian ger.
Day 10:
We’ll drive to the Amarbayasgalant monastery. This is the second important monastery in Mongolia
. Spend the night in the Mongolian ger.
Day 11:
We’ll visit to the temple and will do hike around mountain area. After lunchtime we’ll drive back to Ulaan Bator.
Total distance: 2200 km bij minivan 50 km by horse
Zo, dat was m even in vogelvlucht!
We zijn alweer vier dagen in Ulan Bator, welke eigenlijk veel te snel zijn voorbij gegaan. Maandagochtend kwamen we rond half acht (mongoolse tijd – half 2 in de middag in Nederland) aan. Helemaal kapot, snakkend naar een douche. Zaya, ons mongoolse vriendinnetje uit de coupe, regelde binnen no time een taxi voor ons.
Je kunt je niet voorstellen hoe zo een verschrikkelijke chaos het verkeer hier is. Er zijn stoplichten, maar niemand trekt er zich wat van aan. Er zijn zebrapaden, maar reken jezelf niet veilig wanneer je er op loopt. Er zijn heel, heel veel toeterende auto’s, maar niemand (zelfs wij al niet meer na een uurtje of 2) reageert er op. Soms staat er op een politieman wat te schreeuwen en te fluiten, maar het leidt allemaal tot vrij weinig. Om van de parkeerplaats van het station weg te komen, kostte ons dan ook meer dan een halfuur. Iedereen parkeert (zoals het een mongool betaamt) chaotisch, waardoor je dus op geen enkele manier uit de parkeerplaats kunt ontsnappen. Nadat we dan eindelijk waren ontkomen aan de parkeerdrukte, werden we onderworpen aan de ziekte die rijchaos heet. Het hostel zou maar 800 meter van het station liggen, maar de beste man reed zo een 4 kilometer naar het adres wat wij hadden gekregen. Lonneke en ik vonden het vreemd, maar voelden ons ook niet geroepen om wat van te zeggen. We zijn nog geen 2 minuten in een stad en zouden dan die man al gaan verbeteren zeker, daarnaast waren we veel te kapot; het enige wat we wilden was een douche en een bed! De taxi stopte in een of ander verschrikkelijke achterbuurt, waar wij al een angstaanval bij enkel de blik kregen. Het zou in een of andere aftanse flat moeten zijn. Het leek ons zeer onwaarschinlijk, en dus gingen we er toch maar tegenin. Zaya belde naar het hostel en kwam na 10 minuten tot de conclusie dat wij het verkeerde adres hadden gekregen van het guesthouse. Ze (de mensen van het guesthouse) zouden ons komen ophalen op de plek waar wij stonden met de taxi. Erg lief. We namen afscheid van Zaya, die ons uitnodigde om vooral nog eens bij haar langs te komen! We kwamen er in het busje van het guesthouse erachter dat wij nooit een taxi hadden moeten nemen; zij stonden ons namelijk op te wachten op het station. Wisten wij veel; erg leuk, maar hadden ze ook wel even kunnen melden. Aangekomen in het hostel hebben we eerste een enorme douche genomen, waarbij ik mij vogelns mij nog nooit zooo grondig heb gewassen. Pfoe, wat voelde ik mij vies!! Even goed gegeten, want van die noodles waren we ook wel goed zat.. Even de stad in gelopen, waarbij we meteen werden verblijdt met een enorme smog lucht. We hebben allebei een heel vervelend hoestje, echt niet fris. Voor 1,50 euro uitgebreid gegeten en vervolgens op tijd naar bed!
Mongoolse mensen zijn super vriendelijk, en als ze engels spreken (waar de kans zo een 1% op is), zijn ze ook niet meer van je af te slaan. Ik had met een leraar engels aan de universiteit de hele middag op het terras gezeten (die trouwens zeldzaam zijn, want je ademt niets anders dan smog in, niet erg bevordelijk voor je eet/drinklust). Hij heeft me daarna nog even een rondleiding gegeven, om me vervoglens keurig voor het hostel af te zetten. Zo hoort dat, mannen! ;-)
Woensdagochtend zijn we vroeg opgestaan en naar de monestary(waarvan de naam me ontschoten is, aangezien je het mongools niet erg gemakkelijk onthoudt) gelopen. Prachtig. We hebben eerste het ochtendritueel meegemaakt. Alle monniken doen gebeden, begeleidt door trommels, triangels en bellen. Iedereen (de gasten, voornamelijk mongolen) hadden snoepjes, koekjes en ander lekkernij meegenomen, om aan de boedhistische monniken te geven. Daarnaast gaven zij een blaadje met gebeden aan de monniken, die die meteen verwerkten in hun gebed. Heel indrukwekkend. Hilariteit wanneer een mongool middenin zijn gebeden onder zijn gewaden dook en er een supermoderne mobiele telefoon uit haalde, om vervolgens gewoon tussen alle biddende monniken een gesprek te voeren. Vervolgens nog even heerlijk gewandeld over het hele terrein van het klooster. Onder andere de grootste gouden boeddha van de stad gezien, bestaande uit puur goud. Ik geloof dat ie 31 meter hoog was. Om de boeddha heen was een pad gelegen met al die gebedsdraaidingen. Het is laat en ik kan niet zo goed meer op namen komen, maar jullie weten wat ik bedoel toch? Die dingen waar je aan draait, en die vervoglens de gebeden de hemel in zwaaien. S middags ons heerlijk laten verwennen in de beauty en spa salon van Ulan Bator, waar werkelijk de hele upper class rondliep! Eerste een complete 40 minuten durende lichaamsmassage, inclusief het kraken van de rug. Heel fijn, ben er echt van opgeknapt. Daarna naar de kaper geweest (jaja), even een stukje eraf en maar weer eens een pony gezet. Ik was het oude alweer zat, en zat op zo een vervelende tussenelengte. Lonneke heeft een (mislukt) permanent gezet. Mijn verwennerij koste al met al 7 euro’s. Ongeloofelijk toch? Wat zou je er in Nederland wel niet voor kwijt zijn? Lonneke had s avonds haar ’date’ met Jason, en ik heb eens even alle foto’s op de computer gezet. Ook heb ik getracht de foto’s online te zetten, maar na bijna een uur laden vloog de internetverbinding eruit. Dag, foto’s. Ik probeer ze op een cd te zetten en die naar jullie op te sturen, als ik terug ben. Hebben jullie trouwens mijn kaartje(s) al gekregen? Nog wat rondgehangen met de mensen hier en slecht geslapen (er ligt nu een enorme snurkerd op onze kamer, echt een drama, denk maar niet dat ik daar doorheen slaap!!)
Vandaag heerlijk dagje gehad. Vanochtend even goed ontbeten, om vervolgens wat souvernirs te kopen bij het grootste warenhuis (12 verdiepingen) van Ulan Bator. Erg leuke spulletjes, al zeg ik het zelf. We hebben onze tickets opgehaald, die ons van Ulan Bator naar Peking zullen brengen. Daarna naar het historisch museum van Mongolie geweest. Super mooi met oude klederdrachten, spulletjes en de complete mongoolse historie uitgebeeld. Vervolgens chinees gegeten om richting het theater te gaan, waar we een mongoolse show zouden bijwonen. Was wel oke, maar niet het meest eneverende wat ik ooit heb meegemaakt. Alles leek op elkaar, en het enthousiasme leek er nou niet echt van af te spatten. Nog even wat gedronken, om rond half 10 in het hostel aan te komen, waar ik erachter kwam dat het internet het nog steeds niet doet. Heb dit maar in word getypt, het in de hoop morgen te kunnen sturen of het iemand naar jullie mail te laten sturen, wanneer ik op de trip ben.
Nou lieve schatten, hopelijk was het verhaal een beetje te volgen. Rustig aan doen op de boerderieje en het werk. Ik mis jullie, kusje uit Mongolie!!

fun times

wow, wat een ervaringen weer! nadat ik anderhalf uur heb zitten wachten op een of ander aftans station in het zuiden van istanbul, kwam hij dan toch -kai, mijn nieuwe host. hij was bij zijn moeder in bulgarije geweest en kwam met 4 uur vertraging in istanbul aan, vandaar dat ik eventjes moest wachten. gelukkig werd ik positief overdonderd door wat er dan uiteindelijk wel aan kwam lopen. wat een prachtige kerel. grote bruine ogen, een onverwoestbaar lichaam en een ongeloofelijke partij aan flirt in zich. ik vloog dan ook op een wolkje om hem heen. alles werd voor me gedaan, gemaakt en geregeld. hij is als turkse soldaat uitgezonden voor een of ander oost-europees/turks project, en dus voor 3 jaar gestationeerd in istanbul. hij woont op een legerbasis, in een onwijs luxe appartement. 5 kamers, helemaal voor zichzelf. heerlijke douche, groot bad en relaxte keuken én ik heb een kamer helemaal voor mij alleen. niets om over te klagen dus. een legerbasis houdt wel in dat er vrij streng gecontroleerd wordt, helemaal met die aanslagen van afgelopen week in istanbul. mijn paspoort en visum worden dan ook keurig doorgegeven aan, tsja, aan wie eigenlijk, waarschijnlijk nergens naar toe. toch duurt het telkens minimaal 15 minuten en word ik ondervraagd over alles wat maar niet relevant is.. sja. er wordt bij thuiskomst meteen een heerlijk diner voor mij gemaakt en de eerste drank zit er dan ook al snel in. dit keer geen koud biertje, maar veel te sterke rommel waar ik meteen vleugeltjes van krijg. je bent een stoere oostblokker of je bent het niet. het wordt dan ook een zeer gezellige avond, met erg leuke gesprekken en schokkende ontdekkingen. zo heeft kai een nogal lugubere jeugd gehad, is hij een van de grootste drugsdealers geweest van sofia en heeft hij goede zaken in de porno industrie van bulgarije gedaan - en dan niet als investeerder ofzo ;) bewijs is geleverd, jammer genoeg. natuurlijk liet hij zijn charme offensief volledig op mij los, maar aan losbandige oostblokkers zit ik liever niet vast, al is het voor een avondje.. lekker in mijn eigen kamer, mijn eigen bed, en goddelijke airconditiong, heel lang geslapen.
de volgende ochtend was kai rond 7 uur al richting zijn werk gegaan, en kreeg ik om half 11 een smsje met de vraag of ik de weg naar de metro had gevonden ;) oeps, ik was nog niet eens wakker. snel gedoucht en dan ook maar richting het centrum gegaan. lekker de toerist uitgehangen, in parkjes gezeten en om vier uur met kai afgesproken. thee gedronken, shisha gerookt en uitgebreid gegeten met uitzicht op zee. istanbul is echt zooo een vette stad! opnieuw een latertje, met natuurlijk weer veel drank en gezelligheid in taksim. de engelse meiden waren ook aanwezig, als aflsuiter, want zij zouden de voglende dag richting boedapest gaan. erg gezellig geweest, en natuurlijk beloofd om elkaar snel weer te zien enzovoorts.
ook deze dag moest kai werken, en besloot ik mijn beenspieren eens in werking te zetten. of het een goed idee was, weet ik eigenlijk niet, want na 4 uur lopen (de kust volgen) had ik werkelijk waar geen idee meer waar ik zat. het stond in ieder geval niet op de kaart die ik had. op een gegeven moment kwam ik bij een veerpontje uit, en wat bleek: ik was bijna thuis. top! heb boodschapjes gedaan, mijn ticket naar belgrado gereserveerd en een heerlijk avondmaal voor kalin gemaakt. het is nog altijd erg gezellig, en hij weet veel te vertellen over een heleboel dingen. als verrassende aflsuiter veel gedronken, hopelijk voor de laatste keer, want ik geloof niet dat ik ooit nog sterke drank en/of bier kan drinken.
ondanks dat ik nog wel 2 weken in istanbul zou kunnen spenderen, toch besloten om verder te reizen. het regende pijpenstelen, dus heb ik goed uitgeslapen, mijn tas ingepakt, nog wat te eten gemaakt voor kalin, gekletst, dvdtje gekeken en uitendelijk door kai naar het station gebracht. erg jammer om van hem afscheid te moeten nemen, want ik heb het onwijs gezellig met hem gehad, en veel respect voor hem gekregen. niet te weten wat me te wachten zou staan op de trein naar..

Ischtanboel

Na een heerlijke nacht in het hostel, waar ik voglens mij als enige was, 's ochtends vroeg richting de toeristische shit gegaan. dit keer met zo'n vier lagen meer kleren aan, aangezien de korte broek en het hempje de vorige dag niet zo goed bevallen waren, of misschien juist wel te goed. anyway, kleren, zonnebril, en blik naar beneden werkt in ieder geval een stuk beter. de blue mosque bekeken, echt prachtig. ook 'de bazaar' geprobeerd, maar hier werd ik helemaal gek van alle verkopers die je aandacht proberen te trekken. lekker langs zee gelopen en de bezienswaardigheden van buiten bekeken :) om half vier met baris, mijn host voor deze week, bij starbucks afgesproken. natuurlijk nog eventjes een verrukkelijke koffie gehad, om vervolgens opgehaald te worden in de auto. prima jongen, al had ik 'm niet erg veel te vertellen. hij is erg lui, zo zou later ook wel blijken. thuis gekomen ging de best jongen dan ook meteen in de chill-mode, om daar ook niet meer uit te komen. na 2,5 uur bij hem thuis (facking mooi appartement trouwens) te hebben gehangen, dan ook richting de studenten hangouts gegaan. gelukkig had ie erg toffe vrienden! biertjes gedronkenmet uitizcht over de bosphorus en het aziatische deel van istanbul. super vet! daarna verder biertjes gedaan in sulthanamet, waar het 's avonds echt een enorm feest is. heerlijke delicatesse gegeten, gevulde mosselen. fak, wat lekker! het uitgaansleven speelt zich vooral op straat af, en in cafetjes met enorme terrassen, waar iedereen praat..praat..praat. turkse mannen praten als een stelletje vrouwen. wel gezellig! rond 4/5 uur thuis, na veel zweten, drank en turkse dancemoves. baris was niet moe te krijgen - komt natuurlijk doordat ie ook geen energie verspilt aan praten, bewegen, etc., dus die keek nog rustig een filmpje. gelukkig waren zijn vrienden ook moe, en dus zijn we lekker gaan pitten.
baris is uiteindelijk toch in slaap gevallen, om vervolgens.. te slapen, slapen, slapen, en jawel, slapen. lees: baris sliep tot half zes de voglende dag. 's middags wel te verstaan. ik kende de jongen nog geen 24 uur, en had m wel gevraagd of ie wellicht uit bed kon komen om mij het huis uit te laten ofzo, maar wilde ook geen stennis schoppen. baris was niet toerekeningsvatbaar. ik had mijn spullen nog in zijn appartement liggen, had geen idee waar ik was, en kon moeilijk weglopen. heb dus wat filmpjes gekeken (vrienden waren ondertussen al weg), om vervolgens om half zes toch mijn nieuwe vriend wakker te maken. dit was dus geen succes. ik sprak em er op aan, dat ik het wel een beetje lullig vond, maar hij verspilde er geen energie aan.. heb 's avonds een smoes verzonnen dat ik graag met de engelse meiden wat wilde eten, en m vervolgens zou ontmoeten in de stad. heb daarna een sms gestuurd dat ik ziek geworden was, en dus bij de host van fran en laura een beetje bij te komen. erg slecht, maar ik had geen idee hoe ik anders avn die mafkees af kwam. hij vond het allemaal wel prima, natuurlijk. alihan, de host van de meiden, woont in het aziatische deel van istanbul, amen met zijn moeder (die gruwelijk lekker kookt!!!) zijn pa (professor) en mongolide zusje (wat een schatje..). heerlijk gegeten, om s avonds naar de blue lagoon ofzo te gaan; enorm luxe club met prijzen waar ik van achterover sla. alihan stond erop alles te betalen, en was aan het eind van de avond dan ook 600 euro armer. we waren niet eens dronken.. bij alihan op de, lekker luxe, bank geslapen.
de volgende dag brahct zijn pa ons naar het staion, zodat wij een taxi richting het europese deel konden nemen. lekker gewandeld in taksim, en naar een badhuis geweest, top! om vier uur met baris afgesproken in besiktas, waar hij woont. hij was net wakker en vond het nog steeds allemaal wel prima. ik had ondertussen een andere host geregeld, en hem toch verteld dat ik dacht dat het beter was als ik daarheen ging. ook dit vond hij prima. best fijn, zo'n meegaande kerel. mijn spulletjes opgehaald, nog een biertje gedronken en de metro richting 'kai', mijn nieuwe host, te nemen.. let the fun times begin!