sarajevo - istanbul, wat een rit.

heerlijk uitgeslapen, en nog eventjes met serkan de stad ingeweest. heb mijn busticket naar doboj geregeld, en daar zou ik op de trein stappen naar istanbul. fran en laura hadden hun treinticket eerder geregeld, maar voor mij was er pas vanaf doboj plaats. ah, bus is ook wel een keertje goed, eigenlijk beter dan de trein - sowieso kun je in oost-europa in de meeste gevallen met de bus reizen, is een stuk moderner, sneller en luxieuzer. was op tijd, je kent me.., op het station, en rond half 12 s avonds de trein in gestapt. had een cabin met fran en laura, wat wel relaxed was. eerst weer richting zagreb, want vanuit bosnie vertrekt er geen trein richting istanbul. je gaat dus een uur of 5 omhoog, om vervolgens dezelfde route, maar dan 100 kilometer oostelijker te rijden. gelukkig deze keer geen vertraging, en het ging dan ook als een trein ;-) na een paar uurtjes wachten in zagreb, vertrok ook deze trein op tijd, hiep hoi. we hadden dit keer bedden gereserveerd, en zaten opnieuw met zijn drietjes in een cabin. errrg fijn, en lekker kunnen bijkomen van alle gekkigheid in sarajevo. s avonds nog de schrik van mijn leven gehad, toen ik rond een uurtje of drie wakker werd en heeel nodig naar het toilet moest. als ik moet, dan moet ik ook echt en wel direct. goed, bed uit, deur openen - wat niet wilde. we hadden het er s avonds nog over gehad, dat die deurtjes helemaal verroest zijn, en de pin die in een gat moest (dat was dus het slot), al helemaal, dus deur NIET zo op slot doen. en aangezien we toch elk half uur controle krijgen, heeft dat slot weinig zin en leidt het tot ergernis. goed, die deur wilde dus niet open. ik eerst fran wakker maken, of zij zo dom was geweest die deur op slot te doen. fran had het niet gedaan, en kreeg de deur ook niet open, goh. laura ook maar wakker, en ja, zij had de deur wel op slot gedaan, maar kreeg em helaas ook niet open.. ondertussen was het mij wat te veel geworden, en steeg het naar mijn hoofd. ik kon niets anders dan rustig liggen en heel hard zuchten. we wilden de conducteur roepen, maar de beste man lag natuurlijk ook te slapen. als je ze nodig hebt zijn ze er ook niet, de dronken mannen. zelfs de paspoort/kaartjes controle werd net nu uitgesteld, ofwel, er was gewoon niemand die ons kon verlossen van die rotdeur. een uur bonken en schreeuwen later, kwam de conducteur met een nors gezicht vragen wat we in godsnaam aan het doen waren. wij het uitleggen, hij lacht, en loopt weg. nu gingen we nog harder schreeuwen, en had hij toch door dat het menens was. fran gooit er op haar aller aller (en dat is dus echt heel erg) engels uit: 'what are we supposed to do, we are not complete idiots', en toen snapte de beste man er toch echt helemaal niets meer van, dit accent kende hij niet, terwijl hij toch al heel wat accentjes kent (amerikaans engels, nederland engels, oosteuropees engels, en natuurlijk turksengels). hij besloot dan ook dat er niets andesr op zat dan de hele deur eruit te rukken. zo gezegd, zo gedaan. en wij konden plassen, want ondertussen moesten we allemaal erg nodig. fran had alleen maar een sigaretje nodig, maar aangezien we net over de ik weet even niet meer welke grens waren, mocht dit niet meer in de trein, in tegenstelling tot de vorige 20 uren, aldus de conducteur. gelukkig had hij wel een goede oplossen: 'you not smoke here. if you want smoke, go smoke in toilet'. fran ook weer rustig, maar slapen konden we niet meer, aangezien er nu helse kou naar binnen kwam. de bulgaars-turkse grens was nog een hele happening: paspoort laten zien, sticker in paspoort, stempel op sticker in paspoort, en dat voor 200 mensen, en voor elke stap een apart hokje, betekent niets anders dan 4 uur opgehouden te worden. schijnt normaal te zijn, dus er was geen sprake van vertraging. donderdagochtend aangekomen in istanbul, waar fran en laura werden opgehaald door hun turkse host, alihan. ik was toe aan even een dagje voor mezelf, dus had een hostel geboekt. taxi genomen, en langs de kust naar het super mooi hostel, gelegen in het toeristische centrum van istanbul, sultanahmet. lekker een lange douche genomen, een klein dutje gedaan, en istanbul gaan verkennen. jammer genoeg werkt het niet echt om alleen als blond meisje door istanbul te lopen, en daar kwam ik dan ook al snel achter. vlug een mexicaans restaurant ingedoken om lekker mexicaans te eten, want tja, je bent natuurlijk wel in istanbul ;-)