wow, wat een trip!

hallo grootogen,
ik ben weer terug; gezond -op de diarree, overgeven en vanaf nu een fobie voor vette melkproducten na, maar mijn oren zijn in topconditie (gelukkig). wel heel verkouden; maar dat komt van de koude nachten en de smog in de stad.. en blij.
heb je de mail over mongolie gekregen van ene jan? de elektriciteit vliegt er hier in mongolie om de haverklap uit, dus internet lag er ook uit. heb het verhaal toen maar in word getypt, en die jan gevraagd of hij het naar jullie wilde sturen. hopelijk is het overgekomen. ik heb je sms niet ontvangen, maakt niets uit. ik heb jullie geprobeerd te bellen (collect call en met creditcard) maar op de een of andere manier kun je dat dus net weer niet naar nederland doen. zaterdag vertrekken we naar china, waar we zondag aan zullen komen.aangezien lonneke geen zin had om verder te zoeken naar een - eventueel goedkopere, trip, kwamen we uit op een 12daagse trip naar het westen van mongolie (dachten we; achteraf kwamen we erachter dat we een klein beetje boel werden voorgelogen over verschillende dingen). dag van vertrek:we zouden om 11 uur vertrekken, maar in mongolie geven ze niets om een afsrpaak op tijd. je komt rustig een uur later. de chauffeur kwam dan ook om 12 uur aankakken, vergezeld met onze reisgenootjesTuksoo: onze schattig lijkende chauffeur. is ondertussen een drankbak en zit vol tattoeages. maakt vrienden met iedereen en gast lekker door.Gerlee: de gids die eigenlijk enkel kokkin was (wel een hele goede). Was nog nooit in de gebieden geweest waar wij rondtrokken. verlegen in de ergste vorm. Wayne: een boomlange, roodharige Amerikaan die drie jaar legegeven heeft aan de internationale school, vertrekt overmorgen om dan les te geven op een internationale school in zambia. denkt altijd dat ie te weinig eten krijgt en snurkt heeel hard; is daar tegenover wel te grappig.Jeff: Vader van Yastim (3 jaar oud) en Sani (5 jaar oud en verscrhrikkelijk verwend). Klein kereltje uit Wales. Zwerft al jaren met zijn vrouw rond de wereld. Was leraar aan de int. school, maar werkt nu voor nomads (exclusieve reisorganisatie). Vrouw is directeur van een grote organisatie (zoiets als unicef). ben even vergeten welke. kan niet tegen drank en is opnieuw hilarisch. weet alles over mongolie en was een uitstekend plaatsvervangende gids. Ricardo: spanjaard. trok maar 6 dagen met ons op. zei niets, stonk alleen, valt dus ook niets over te zeggen behalve dat ie stonk. Zoals jullie weten in Ulan Bator chaotischer dan je je kunt voorstellen. de wegen staan schots en scheef en een ieder die zich in het verkeer begeeft hoeft maar 1 ding te onthouden: houd je vooral niet aan ook maar een enkele regel. het kostte ons dan ook 2,5 uur enkel om UB uit te komen. Eenmaal buiten de chaos en smog verdwijnt alle ergernis binnen enkele seconden. de bergen komen je tegemoet, het vee loopt rustig over de weg (wachten is het enige plan. bij toeteren schijten ze met plezier nog een keer extra voor je auto), de paarden - die de plek van de auto/fiets/truck innemen rijden om je heen en je geniet alleen maar van wat je ziet. zij het niet dat de weg nog een miljoen keer erger is dan in UB. Er werd ons aangeraden een grote riem of sjaal rond de plek van je nieren te binden, om de boel maar een beetje op zijn plek te houden. een gouden tip, want wat werden wij door elkaar geschud. we reden in een russische van. prachtig bakkie, met genoeg ruimte voor ons - de mongolen zitten met minimaal 20 in een bus die bestemd is voor 8 personen, en dat in die warmte en met de gesteldheid van de wegen. onvoorstelbaar. maar dat is wel meer in dit land, ben ik achtergekomen. goed, we reden naar een monestary. de oudste overgebleven in mongolie. erg mooi, maar ook erg toeristisch. wat dan weer jammer is. we hebben een rondleiding gekregen en nog les boeddhisme. Tuksoo (de chauffeur) heeft mij een heel mooi boek over gegeven,wat ik zeker eens ga lezen.daarna hebben we nog wat doorgereden, om de allereerste keer in een heuse ger te slapen! wat geweldig is dat. je wordt zo ontzettend vriendelijk ontvangen. yakmelk, koeienyoghurt (en dan de lekkerste die er bestaat), brood met geitenboter en suiker, horsher (bladerdeeg waar het vet nog eens flink vanaf druipt met vlees en soms groente). je zit amper of het wordt je aangeboden. je kunt enkel baisa (spreek uit: baischla), wat bedankt betekent zeggen en lachen, maar daaruit blijkt meer dan een duizend woorden. de hele ger wordt meteen uitgeruimd, om plaats te maken voor die witte mensen met hun dikke kont (die zoals ik al zei alleen maar groeit met al die vette melkproducenten en wodka). vaak verhuizen ze naar de ' opslag ger', waar al het eten en soms de dieren worden ' opgeslagen' . meestal waren er rond de 4/5 bedden, wat inhield dat er 2 op de grond moesten slapen. de mannen hadden hele goede slaapzakken en vooral wayne was vaak te lang om in een bed te kunnen liggen, dus vaak konden wij in een bed liggen. ik weet niet wat beter was; een houten bed of een grassige grond. het was beiden zo verschrikkelijk hard! elke ochtend stond ik op met alles stijf en mijn armen in een houding waar ik ze moeilijk uit kon krijgen. voor het eerste kasjmier geiten gezien (ik wist niet dat kasjmier van een geit af kwam, jullie wel?) het is moeilijk te omschrijven hoe het leven in een ger is. de mensen zijn absoluut niet achtergesteld op de ' normale wereld ' , wat eigenlijk iedereen denkt. alle kinderen volgen onderwijs (en gaan meestal studeren in UB of als ze veel geld hebben in Rusland). Ze verkiezen een paard boven een auto, drinken/eten vrijwel alleen maar melkproducten en (heeeel vet) vlees, maar is dat verkeerd? ik denk dat zij veel meer van hun leven genieten dan wij doen, en weten in tegenstelling tot de ' stadse mongolen' wel wat hard werken is! ook iets waar ze zeer bedreven in zijn, is de ondertussen welbekende alcohol. hemeltjelief, wat gaat er veeeel wodka doorheen! goed, verder met de trip. samen met lonneke in 1 bed geslapen; geen succes, aangezien het veel te krap was. ik lag dubbel tegen de wand aan en lonneke lag half buiten het bed. dag 2: vrijwel de hele hobbelen in de auto. voor de lunch stoppen we meestal op de meest mooie plekjes die je je kunt indenken; vaak bij een kraakhelder riviertje, op een top van een berg, etcetera - op de top van de berg staat in mongolie trouwens altijd een oval (geloof dat het je zo schrijft); de chauffeur stopt bij een grote, en toetert drie keer bij een kleine. de mensen in de auto draaien dan met beide handen drie rondjes, met de klok mee, om opnieuw de gebeden naar de hemel te sturen en het zou geluk moeten brengen. de oval bestaat uit een soort indianenenhut met allemaal blauwe sjaals (soms ook geel, rood of groen - allemaal kleuren van het boeddhisme, maar blauw is dan de kleur van mongolie) en geld/drank/eten en andere dingen om aan te geven dat zij buddha eren. als we stoppen, moet je drie rondjes om de oval heenlopen. drie is dus het heilige getal in mongolie.na de lunch bezochten we een of andere belangrijke rots (aangezien gerlee niets over de omgeving wist, is het mij onduidelijk wat voor rots het nou was. feit is dat er 2 enorme stieren stonden, waar ik door een of andere mongool werd opgeduwd voor ik er erg in had. ik zei hem duidelijk dat ik geen geld had; ik was ook niet van plan om te betalen voor zo een stomme, tamme stier. feit is ook, zoals je waarschijnlijk verwacht, er uiteindelijk werd verwacht werd dat ik ging betalen. en wel het belachelijke gedrag van 8 dollar! ik weigeren, maar binnen een seconde of tien stonden er tien scheldende mongolen om me heen en kreeg ik het toch wel een beetje benauwd. ik heb m 1 dollar gegeven en heb ze daar maar schreeuwend achtergelaten. jammergenoeg is met het pakken van die dollar wel mijn geheugenkaartje van mijn camera eruitgevallen - had m net verwisseld omdat ie vol zat van prachtige foto's van moskou, rusland. niet de foto's van de gebouwen zijn zo jammer, meer de gezichten die ik op de foto had. lonneke had amper foto's gemaakt, dus alle fotos die we hadden, waren eigenlijk van mij. echt zo zonde. ik had ze zo goed opgeborgen, de dollars dacht ik namelijk niet nodig te hebben. nouja, memorystick is kwijt..
dag 3/4
veel rijden en ondertussen op prachtige plekken geluncht en geslapen. het is moeilijk te omschrijven, dus dat wordt fotos kijken..
dag 5/6
twee dagen in een guesthouse gespendeerd. we sliepn wel in een ger, maar dan niet echt bij een familie. was prima. de eerste dag hebben we nadaam gezien, wat interessant, maar weinig spectaculair was. wel leuke foto';s gemaakt. wederom zijn ook deze foto's nodig om te laten zien wat het nou allemaal was.
dag 7/8
er was eens een worstelaar.. en wat voor eentje! een goede vriend van tuksoo, de chauffeur, die tweede werd bij het nadaam en dus heel wat te vieren had. we waren ondertussen bij lake huvsgol aangekomen en konden bij zijn familie verblijven. dat hebben we geweten! vijftien flessen wodka, verdeeld over 9 mensen, gingen er in welgeteld 5 uur doorheen. iedereen was zo dronken, behalve ik en de kinderen. ik had teveel wodka in die trein gezien en gehad, en bij de gedachte alleen al ging ik compleet over mijn nek.. elke keer moest je een liedje zingen en daarna de wodka atten. lonneke stal de show met haar gezang, maar de mongolen deden knap hun best om mee te komen, wat heeeeel aardig lukte. als eentje begint te zingen, zetten ze allemaal in. niet te omschrijven hoe dat gevoel is.. om kwart voor elf lag iedereen knock out in bed, om de volgende dag met een enorme kater uit bed te komen. lonneke pleurt met haar kater van het paard, dus die lag de hele dag op bed. gerlee (de 'gids') en ik hebben nog wel paardgereden, maar het regende bij het meer 24/7. het schijnt dat na nadaam de weergoden altijd zeer slecht gestemd zijn. dit komt omdat er medicijnplanten zijn, die mensen plukken en vervoglens weggooien (in plaats van het te gebruiken waarvoor het bedoelt is), waardoor de goden kwaad worden en het enkel laten regenenen.. na 2 dagen in hollands weer te hebben, was het dan ook genoeg geweest. het meer is kraakhelder en werekelijk waar prachtig, maar dat zie je niet wanneer het met bakken ui tde lucht valt.

dag 9/10/11stonden eigenlijk compleet in het teken van de terugreis, die we moesten maken vanuit lake huvsgol. we waren net op tijd wge bij het meer, want alle rivierien die droog stonden, begonnen alweer aardig vol te zitten. er schijnenen nu ook honderdend toeristen vast te zitten, soms wel voor weken, omdat er geen bruggen of andere dingen zijn die het mogelijk maken de rivier veilig over te kunnen steken. we reden zo een 5 a 6 uur per dag. vooral de eerste twee dagen waren onwijs hobbelig; en vanaf zo een 200 kilometer buiten UB kwam de 'black road', wat inhoudt dat er asfalt op de weg ligt. jaja, een hele verandering. we halen dan ook de fenominabele snelheid van 100 kilometer top speed en 70 kilometer per uur gemiddeld (vanwege de gaten, waardoor je ongeveer 30 seconden alleen maar door de auto vliegt). we zijn nog bij wat ruines gestopt, en bij leuke families. maar de moeheid sloeg toe. ik was helemaal slap van vijf dagen diarree en overgeven en kon geen enkele etenswaar meer hebben. soms kreeg ik wat naar binnen, maar dan moest ik rennen naar de 'wc' oftwel een gat in de grond (of gewoon achter een boom, als ik echt nodig moest maar gewoon middenin het veld) om het niet in mijn broek te doen.

aan de ene kant weer blij om terug te zijn, aan de andere kant had i nog veel meer van mongolie willen zien! het land en de mensen hebben in ieder geval mijn hart gestolen!