dagje strand

dag lieverds. nou, nu moet het toch goed gaan. genoeg slaap gehad, ook nog eens op tijd opgestaan (al was ik daar vannacht opnieuw niet zeker van; ik slaap namelijk ondergronds, dus je hebt ook geen daglicht of zoiets dergelijks, wat inhoudt dat je (of in ieder geval ik) helemaal de kluts kwijt raakt. vannacht om kwart voor drie naar boven gelopen, waar het gelukkig donker was, waarna ik weer rustig verder kon slapen.) en eindelijk mijn dagje zee gehad :-)hoe was de begrafenis? mooi? hebben er nog mensen gesproken? vanuit dandong nam ik dus zaterdagochtend de bus naar dalian. wilde de bus instappen, maar moest butien blijven staan. dacht dat ik de bus geweigerd werd; niets was minder waar. mocht voorin, op de plek van de madame die alles in de bus regelt, zitten! wat lief he. zat wel pal in de zon en er was op die plek geen airco, maar het was het allemaal waard. om een uurtje of half zeven kwamen we na een tocht van zo een 400 kilometer in dalian aan. wat een vette stad! echter, was natuurlijk niet de enige die dat dacht; klein inschattingsfoutje. wat een verschrikkelijke drukte. een stuk of 15 hotels/hostels gecheckt, maar nergens ook nog maar een enkel plekje vrij. echt niets. uiteindelijk via de militaire academie van dalian - een paar ogeschoten soldaten, die voor 280 yuan (in plaats van 550 y) nog wel een suite voro mij wisten. nou, wat je een suite noemt. het was de viestse kamer tot nu toe (afgezien van waar ik nu zit, maar dat is een verhaal apart!) ook slecht geslapen, omdat ik pal naast een terras zat, waar het feest tot half 4 sochtends doorging - waar ik wel heerlijk barbeque vlees gegeten had voor het enorme bedrag van 80 eurocent! de voglende ochtend, toen ik aan het uitchecken was, vertelde ik een super vriendelijke jongen dat ik de ferry naar yantai wilde nemen. dalian was mij te druk, te duur en bovendien waren er geen kamers. die jongen had de dag ervoor al voor mij zitten rondbellen of ergens nog een kamer beschikbaar was, voor een ietwat redelijkere prijs. zonder succes dus. ik had het nog neit gezegd of hij was het hele hotel al aan het rondbellen, om een ticket voor mij te regelen. binnen een halfuur lag het ticket al keurig op de toonbank van de receptie. het was wel wat duurder dan ik wilde, maar het was het enige nog beschikbare ticket voro die avond. anders moets ik weer een nacht in een of andere luxueuse suite spenderen en zou ik het dubbelen bedrag kwijt zijn. ik kon mijn tas in het hotel achterlaten en ben eens even dalian-boulevard gaan bekijken. ongeooflijk. het was een groot amusementspark. overal waren er achtbanen, kabelbanen die je vanuit de berg over het water naar de overkant van de zee lieten zweven. 's middags naar I-55 coffee stop gereden - een waar begrip in dalian, nadat ik een korte tour door de stad had gemaakt. eindelijk mensen die engels spraken, een bibliotheek met engelse boeken en heerlijke salades. daar lekker de middag gespendeerd; boek van lance armstrong gelezen. wel een mooi verhaal hoor. mama, hoe vond je ' duizend schitterende zonnen '? heb de vliegeraar afgelopen week nog in het engels gelezen, had m gekregen van mijn nieuwe tijdelijke grote liefde uit london (als ik strakjes in beijing ben, ga ik nog een paar daagjes met hem aan de wandel..) als je m opnieuw leest, en in het engels, is ie opnieuw heel indrukwekkend. tweede keer lees je toch altijd meer! om een uurtje of zes richting de haven gegaan, waar ik om zeven uur al op de boot zat (vertrektijd half negen). ik dacht dat het een klein bootje zou zijn, zoiets als lauwersoog-schiermonnikoog, maar dit was een hele titanic! wat een ding zeg. ik werd erhelemaal duizelig van. nog duizeliger werd ik van de 30 NIEUWSCHIERIGE chinezen die binnen 10 minuten in mijn hokje gepropt zaten - er behoorden er oorspronkelijk een stuk of zes in de cabine. goed, wel een gezelligheid uiteindelijk. kaarten en op een of andere manier communiceren, weerhield mij er dus van om te gaan slapen. uiteindelijk heb ik het om 1 uur voor elkaar kunnen krijgen om het aantal chinezen van 36 terug te brengen naar 6 en in mijn bed te kunnen liggen. echter, de boto kwam om drie uur alweer aan.. ik had al na zitten te denken over wat ik nu ging doen; een hotel zoeken en om zes uur de eerste bus richting qingdao pakken of op het (bus)station/ferryterminal te blijven wachten en proberen niet in slaap te vallen om vervolgens dezelfde bus te pakken. toen ik aankwam was het (zoals gewoonlijk) weer een grote krioelboel van chinezen, hoe had ik ook anders kunnen denken. ook waren er weer genoeg (illegale) taxi's, die je voor 60 yuan naar qingdao wilden brengen. nadat ik de eerste 20 aanbieders glimlachend afwees, leek het me toch eigenlijk best een goed plan. nummer 21 zag er heel aardig uit, drong zichzelf ook niet zo op en had een relaxte volvo - met airco. vier andere mannen gingen ook richting qingdao en op mijn (meestal betrouwbare) vrouwelijke instinct afgaande, voelde dit wel veilig. de mannen zaten allemaal al half slapend in de auto, met maar een doel: naar qingdao en een beetje snel. we vlogen dan ook met 130/140 over de snelweg (100, maar vaak ook enkel 80 toegestaan). om een uurtje of zeven werden we gedropt op het long-distance busstation. wilde jullie graag laten weten hoe het met me ging, maar kon natuurlijk weer nergens bellen. toen in de taxi op zoek naar internetcafe's, maar die waren zomaar ineens van de aardbodem verdwenen. uiteindelijk eentje gevonden, maar die was nog dicht. toen maar richting het hostel gereden, waar ik had gereserveerd - dat verdomde dalian verhaal zou me niet nog een keer overkomen. nou, en dat is me dr een! alles wordt geregeld door twee oude dametjes. alles houdt in: een heleboel kamers, gelegen in een of andere kelder, waar overal water lekt en hetzo vochtig is dat alles (dekens, kleding en natuurlijk je eigenste) vochtig is. echt viezig. geen airco, wel gewoon van die draaindingen (hoe heet het; gewoon van die fohns je weet wel, of niet.) de wc wil ik eigenlijk niet eens in mijn gedachten hebben. nu zijn de wc's in china sowieso al van een kwaliteit waar je van moet kokhalzen - gaten in de vloer, wat leidt tot pis overal. als je de wc uitloopt, glibber je de eerste 20 meter nog na. daarnaast drijven de drollen er vogelns mij dagen rond en omdat de afvoerpijp van de wc's te smal is, word je verzocht het pleepapier (wat er nooit hangt; servetjes of tissues die je zelf meenemt) in een mandje naast de wc te gooien, wat opnieuw een niet al te fijn uitizcht geeft. elk toiletbezoekje leidt dus tot een kleine wens om lekekr thuis op de wc te zitten! in het hostel is het nog net allemaal wat viezer, om over de douche maar niet te spreken! ik heb nog nooit zoveel door mijn mond geademt, om de geur maar zoveel mogelijk weg te houden. goed, verder zijn ze echt super vriendelijk en ligt het op een vrij mooie plek. in het oostelijke deel van de stad, ook wel het bussiness/commercial district. veel grote hotels, warenhuizen, en zakenlui. iets minder druk dan de ' oude stad', waar ik echt gek word van de ophoping van mensen en die vervleokte hitte. wat rondgelopen in het oude gedeelte; erg mooi! en in het nieuwe gedeelte van de supermoderne architectuur en de enorme warenhuizen genoten. qingdao is trouwens de stad waar voglend jaar de zeildelegatie van de OS naartoe gaat. beetje raar dat het hier is, want er schijnt bijna geen wind te zijn en het ligt ook 13 uur met de bus van beijing af. savonds dus wat gedronken en me doro de hele voglende dag heen geslapen.. s avonds wat gegeten en naar de club geweest waar live muziek was, opnieuw samen met die Amerikanen. super leuke band!vandaag ein-de-lijk mijn dagje strand gehad. was er vancohtend om acht uur, waar ik eerst genoten heb van alle chinezen die hun dagelijkse rek-en-strek oefeningen uitoefenen. hoe ouder hoe leniger leek het wel. prachtig. de zee was, natuurlijk, erg vies. er dreef van alles in rond, van luiers tot pakjes drinken. heb een mooie mickey mouse band gekocht, wat een ernome verademing was. lekekr drijven op de golfjes, genietend van al die debiele chinezen. voglens mij kunnen veel vrouwen niet zwemmen, want die worden door hun mannen in die bandjes rondgezwommen. komt er een grote golf, slaat mevrouw om. benen omhoog, maar vooral in die band blijven hangen. ik denk, wat doet die nu debiel dan, maar ze kunnen gewoon niet zwemmen. die mannen liggen helemaal dubbel, awnt die vrouwen schoppen en krijsen, wat natuurlijk niet meewerkt om ze weer rechtop te krijgen. daarnaast is iedere golf natuurlijk ook een krijsje waard, zelfs als je niet over de kop wordt geslingerd. genoeg te zien dus.. om drie uur werd het me wel erg heet en werd hetzout me een beetje te veel en daarnaast voelde ik mijn bovenbenen ook een beetje rood worden.. taxi terug naar het hostel genomen, waar ik me even compleet heb opgefrist onder een koude douche (wat in dit geval dus niet vervelend is). even wat gegeten, wat momumentale dingen gezien hier in qingdao en nu een internetcafe. lekekr bijgekletst met iedereen en strakjes filmpje kijken met de amerikanen. morgen wil ik naar een nationaal park gaan, waar watervallen, bergen en ik weet niet wat allemaal nog meer te zien is. het is een beetje ondudielijk hoe ik er ga komen en belangrijker, hoe ik terug kom. dat ga ik strakjes dus ook nog even uitzoeken.daarnaast moet ik mijn buskaartje voor de busreis naar beijing gaan regelen. liefs